τα λέμε...

αγωνία

2011-10-17T21:33:00.000+03:00

μερικές φορές θέλω ο χρόνος να σταματήσει
μερικές φορές πάλι να τρέχει, να τρέχει για να φτάσει στο σημείο που εγώ θέλω να είναι για να γίνει κάτι
μερικές φορές θέλω να είμαι μάγισσα, να έχω στα χέρια μου το μαγικό ραβδάκι
κι όλα να τα τακτοποιώ κατά πως πρέπει....
..................................................................................................................................................................
δεν είμαι όμως

αναρτώ

2011-06-05T21:03:00.000+03:00

πατάω και επιλέγω «νέα ανάρτηση» κι αυτό πια μου φαίνεται τόσο ξένο...
πως αλλάζουν τα πράγματα, περνάει ο καιρός κι ούτε που προφταίνεις να το δεις!
και να που εδώ και λίγες μέρες το μυαλό μου άρχισε να γυρίζει προς τα πίσω, στις παλιές καλές μέρες, τότε που το blog ήταν για μένα ένας τρόπος έκφρασης και επικοινωνίας
το νοστάλγησα και θέλω να το ξαναπιάσω, όμως που είναι άραγε οι παλιοί μου φίλοι;
και το συναίσθημα; αμηχανία
για να δούμε... ας είναι μόνον αυτό η καινούρια αρχή
χτες, η κόρη μου μου διάβασε ένα υπέροχο ποίημα του Μπόρχες
το αντιγράφω:

«Μετά από λίγο μαθαίνεις

την ανεπαίσθητη διαφορά

ανάμεσα στο να κρατάς το χέρι

και να αλυσοδένεις μια ψυχή.

Και μαθαίνεις πως Αγάπη δε σημαίνει στηρίζομαι

Και συντροφικότητα δε σημαίνει ασφάλεια

Και αρχίζεις να μαθαίνεις

πως τα φιλιά δεν είναι συμβόλαια

Και τα δώρα δεν είναι υποσχέσεις

Και αρχίζεις να δέχεσαι τις ήττες σου

με το κεφάλι ψηλά και τα μάτια ορθάνοιχτα

Με τη χάρη μιας γυναίκας

και όχι με τη θλίψη ενός παιδιού

Και μαθαίνεις να φτιάχνεις

όλους τους δρόμους σου στο Σήμερα,

γιατί το έδαφος του Αύριο

είναι πολύ ανασφαλές για σχέδια

…και τα όνειρα πάντα βρίσκουν τον τρόπο

να γκρεμίζονται στη μέση της διαδρομής.

Μετά από λίγο καιρό μαθαίνεις…

Πως ακόμα κι η ζέστη του ήλιου

μπορεί να σου κάνει κακό.

Έτσι φτιάχνεις τον κήπο σου εσύ

Αντί να περιμένεις κάποιον

να σου φέρει λουλούδια

Και μαθαίνεις ότι, αλήθεια, μπορείς να αντέξεις

Και ότι, αλήθεια, έχεις δύναμη

Και ότι, αλήθεια, αξίζεις

Και μαθαίνεις… μαθαίνεις

…με κάθε αντίο μαθαίνεις.»

και τώρα;

2010-05-07T11:16:00.000+03:00

τι λες; μένω έτσι, δε μιλάω, ή κι αν μιλήσω λέω βλακείες, άλλα λόγια ν' αγαπιόμαστε...
τι να πεις; τι να πεις όταν άνθρωποι σαν κι εσένα σκοτώνονται στη δουλειά τους...
όταν σκέφτεσαι ότι θα μπορούσε να ήσουν εσύ, ο άντρας σου, το παιδί σου...
τι κάνεις; τι κάνεις; τι κάνεις;

ημερολόγια

2010-01-11T14:16:00.000+02:00

Έχω ένα σημειωματάριο που το έχω αγοράσει από την Αμοργό. Μπλέ, βαθύ μπλέ. Όπως η θάλασσα της Αμοργού.Στο εξώφυλλο έχει το εκκλησάκι και τη θάλασσα της Αγίας Άννας, στη μέση γράφει με μεγάλα γράμματα
                                                                               AMORGOS
και κάτω κάτω
                                                                                         ΑΓΟΝΗ
                                                                                       ΓΡΑΜΜΗ

Όταν δε γράφω εδώ, γράφω εκεί. Είναι το αγαπημένο μου. Κατά καιρούς το ξεχνάω, το χάνω, κάνω μέρες ή και βδομάδες να το βρω και τότε μου λείπει. Τι γράφω; βλακείες... Πως περνάω, τι κάνω, τι σκέφτομαι, τι προγραμματίζω, τέτοια... με βοηθάει όμως. Συνήθως γράφω πρωί, με τον καφέ μου κι αυτό έχει πια γίνει κάτι σαν τελετουργία που κάπως με κάνει να βλέπω που βρίσκομαι.
Τελικά συνειδητοποίησα ότι όπου αλλού και να γράφω, το ημερολόγιο-ημερολόγιο, είναι μόνο αυτό.
Τα ιστολόγια είναι για επικοινωνία, όταν την χρειάζεσαι.
Καλή χρονιά μας!

μακάρι νά 'ξερα

2009-10-07T07:07:00.000+03:00

υπάρχουν κακοί άνθρωποι; θέλω να πω ρε παιδί μου υπάρχουν άνθρωποι που ό, τι κάνουν ξεκινάει από κάτι σκοτεινό μέσα τους που τους οδηγεί στο να θέλουν να μην είναι καλά οι γύρω τους; Δυσκολεύομαι να το πιστέψω και φοβάμαι πως θα οδηγηθώ σε αμπελοφιλοσοφίες γι' αυτό σταματώ εδώ. Αυτό που θέλω όμως να πω είναι ότι νιώθω τελείως ανίσχυρη απέναντι στην κακία, όταν τη συναντώ και ότι γεννά απίστευτο θυμό μέσα μου.

τέλος

2009-09-21T11:25:00.004+03:00

μπορώ να είμαι πολύ λογική όταν κάτι τελειώνει,

το δέχομαι, ξέρω πολύ καλά ότι έτσι πρέπει να γίνεται, όλα έχουν αρχή, μέση και τέλος και πολύ περισσότερο όταν τελειώνει κάτι που ήταν έργο προγραμματισμένο, όπου οι κόποι σου δίνουν και ένα συγκεκριμένο αποτέλεσμα,

είναι και χαρά λοιπόν όταν κάτι τέτοιο τελειώνει...

όλα αυτά καλά και σωστά και λογικά και μετριάζουν τη λύπη μου

απλά να, έχω ένα συναίσθημα που με πάει λίγο σε κείνους τους στίχους από το "βασιλιά της Ασίνης"

"υπάρχουν άραγε ανάμεσα στις χαλασμένες τούτες γραμμές
τις ακμές τις αιχμές τα κοίλα και τις καμπύλες
υπάρχουν άραγε εδώ που συναντιέται το πέρασμα της βροχής του αγέρα και της φθοράς
υπάρχουν
η κίνηση του προσώπου
το σχήμα της στοργής εκείνων που λιγόστεψαν τόσο παράξενα μες στη ζωή μας
αυτών που απόμειναν σκιές κυμάτων και στοχασμοί
με την απεραντοσύνη του πελάγου
ή μήπως όχι
δεν απομένει τίποτε παρά μόνο το βάρος
η νοσταλγία του βάρους μιας ύπαρξης ζωντανής εκεί που μένουμε τώρα ανυπόστατοι λυγίζοντας σαν τα κλωνάρια της φριχτής ιτιάς
σωριασμένα μέσα στη διάρκεια της απελπισιάς
ενώ το ρέμα κίτρινο κατεβάζει αργά βούρλα ξεριζωμένα μες στο βούρκο
εικόνα μορφής που μαρμάρωσε
με την απόφαση μιας πίκρας παντοτινής."

όνειρα-διαμερίσματα

2009-09-11T09:29:00.003+03:00

βλέπω κάποια όνειρα επί σειρά ετών, πολλών ετών, ίδια πάντα και πάντα με αφήνουν με την ίδια διάθεση
βλέπω διαμερίσματα
διαμερίσματα τα οποία ή έχω νοικιάσει και ζήσει σε αυτά ή απλά τα έχω νοικιάσει αλλά ποτέ δεν τα κατοίκησα
από όλα αυτά τα διαμερίσματα έχω φύγει, τα εγκατέλειψα, δεν τα ξενοίκιασα ακριβώς
και από όλα αυτά τα διαμερίσματα κρατώ τα κλειδιά τους
όμως τα κλειδιά δε μου ανήκουν, ανήκουν στον ιδιοκτήτη τους στον οποίο κανονικά θα έπρεπε να τα επιστρέψω
εγώ όμως έφυγα σαν τον κλέφτη, αφήνοντας ένα άδειο διαμέρισμα και κρατώντας τα κλειδιά του
και μένω με την εκκρεμότητα
και οι μέρες, οι μήνες, τα χρόνια περνούν και εγώ φοβάμαι πάντα πως κάποιος θα μου πει, ε, δεν ντρέπεσαι, τι πράγματα είναι αυτά, να αφήνεις έτσι τα σπίτια, να φεύγεις χωρίς να πεις τίποτε, και δε σου φαινόταν
και με βλέπω να επιστρέφω σ' αυτά τα άδεια διαμερίσματα και να προσπαθώ να πείσω τον εαυτό μου να πάρει το θάρρος και να δώσει πίσω τα κλειδιά έστω και τώρα, έστω και αν είναι αργά
και ξυπνάω με χάλια διάθεση

στόχοι

2009-09-07T10:19:00.002+03:00

και να που για άλλη μια φορά είμαι εδώ, στο ίδιο σημείο εκκίνησης, Δευτέρα πρωί, πρώτη Δευτέρα του Σεπτέμβρη, έτοιμη (;)να ξεκινήσω τη ζωή του φθινοπώρου, τη ζωή όλης της σχολικής χρονιάς
βάζω στόχους πάντα τέτοια εποχή,και παρότι αυτό με ζορίζει εξακολουθώ και το κάνω
τελικά είμαι άνθρωπος που μόνο έτσι μπορεί να λειτουργήσει, πρέπει να το δεχτώ
όχι ότι είναι και τίποτε φοβεροί οι στόχοι μου, τρίχες, να αρχίσω πάλι το γυμναστήριο, να προσέξω πάλι τη διατροφή μου, να τακτοποιήσω τα αρχεία μου, να τελειώσω το διάβασμα των τάδε βιβλίων, να δω αυτούς τους ανθρώπους, να στείλω τα τάδε χαρτιά, να αρχίσω να παρακολουθώ το τάδε τμήμα,να προγραμματίσω το....
πω, έτσι όπως τα γράφω κουράστηκα κιόλας!
φυσάει σήμερα πολύ δυνατός αέρας και έχει αρχίσει και κάνει κρύο
έξω με τον καφέ και δύο ζακέτες τη μια πάνω στην άλλη
φθινόπωρο
κάτι θα γίνει

νερό

2009-08-29T11:51:00.004+03:00

κάπως είναι τώρα σαν να θέλω να κάνω έναν απολογισμό

αυτές οι διακοπές λοιπόν είναι από τις πιο περίεργες της ζωής μου

μια είμαι καλά, μια όχι

και όταν δεν είμαι καλά μου φταίνε όλοι και όλα γύρω μου

θέλω να μαλώνω, να φωνάζω, να πληγώνω

ή είμαι γεμάτη θλίψη και τότε περιφέρομαι και το μόνο που θέλω είναι να είμαι μέσα σ' ένα κουκούλι, να με τυλίγει σιγά σιγά η μεταξωτή κλωστούλα και γω να μισοβλέπω γύρω κρυμμένη απ' όλους, και να με προστατεύει και να με ζεσταίνει

ή να είμαι ξαπλωμένη, όπως χθες, σ' έναν βράχο στις βάθρες της Σαμοθράκης με το δέρμα ακόμα να ριγεί από τα κρύα νερά και να βλέπω μόνο τον ουρανό και τον ήλιο και τα κλαδιά από τα πλατάνια

και να είναι σιωπή

και το νερό που κυλάει

λατρεύω το νερό που κυλάει

με οδηγεί σε δρόμους μυστικούς

στα χωράφια μας, στις σκιές, στον ιδρώτα, στην κούραση, στις πιπεριές, στα μήλα, στα ροδάκινα, στο χνούδι, με τσιμπάει το χνούδι μαμά, το σιχαίνομαι το χνούδι

είναι ωραία όμως όταν σταματάμε όλοι μαζί για να φάμε και να ξεκουραστούμε, πάω να πάρω νερό και έχω μαζί μου τα πιο ζουμερά ροδάκινα, τα ξεφλουδίζω εκεί που τρέχει το νερό μας και τρέχουν τα ζουμιά τους και είναι τα πιο γλυκά ροδάκινα αυτά, μόλις κομμένα απο το δέντρο και σεις φωνάζετε, άντε ακόμα το νερό;

βάζω τα πόδια μου στο νερό και ηρεμώ

προχτές κατέβηκα όλο τον χείμαρρο Φονιά μέσα από το νερό

θεραπεία

είναι ωραία εδώ στη Σαμοθράκη

δε θέλω να γυρίσω πίσω

το όνομά μου

2009-07-08T10:16:00.006+03:00

τελικά όσο περνούν τα χρόνια όλο και άλλα πράγματα μου φαίνονται πιο σημαντικά και όλο και άλλα, που παλιότερα τα θεωρούσα σημαντικά, γίνονται αδιάφορα...
τη γιαγιά μου τη λέγανε Κίρα, έτσι έπρεπε να λένε και μένα αλλά ο παπάς που με βάφτισε είπε ότι το όνομα αυτό δεν είναι χριστιανικό και έτσι μου έβαλαν, εκείνη την ώρα στην εκκλησία, το όνομα που θεώρησαν πιο κοντινό: Κυριακή.
Το όνομα αυτό είναι αλήθεια πως ποτέ δε μου άρεσε. Το ένιωθα πάντα σαν ξένο πάνω μου. Άσε εκείνα τα ηλίθια υποκοριστικά με τα οποία κατά καιρούς με φωνάζουν...
Τα τελευταία όμως χρόνια έχω συμφιλιωθεί κάπως μαζί του και ζητώ από τους φίλους μου να το χρησιμοποιούν ολόκληρο, Κυριακή, κι έτσι μου αρέσει καλύτερα. Και μόνο πολύ δικοί μου άνθρωποι με φωνάζουν πότε πότε, μάλλον όταν θέλουν να με πειράξουν, Κίρα. Κι αυτό μου αρέσει ακόμα καλύτερα, έρχομαι κοντά στη γιαγιά μου.
Πέθανε την ημέρα της γιορτής μου πριν 28 χρόνια. Η γιαγιά μου η Κίρα.Τη λάτρευα.

γονιός

2009-07-05T23:34:00.003+03:00

τελικά το να είσαι γονιός είναι πολύ δύσκολο πράγμα

μπορεί να ανησυχείς κάθε ώρα και στιγμή για τελείως άσχετα πράγματα

και το καλό είναι ότι συνήθως δεν μπορείς να κάνεις τίποτε για όλα αυτά που ανησυχείς και σε στεναχωρούν

γιατί η ζωή του παιδιού σου είναι ζωή του παιδιού σου πάει και τελείωσε και θα την φτιάξει όπως θέλει αυτό και καλά θα κάνει

και δε μου αρέσει καθόλου να ανησυχώ

και φυσικά θα περάσει από όλα, θα απορρίψει, θα νιώσει την απόρριψη, θα κλάψει, θα πονέσει, θα κάνει άλλους να πονέσουν, θα μου χτυπήσει την πόρτα στα μούτρα, θα γελάσει μ' αυτά που με ανησυχούν, θα νευριάσει μ' αυτά που με ανησυχούν

καλοκαίρι

2009-07-02T21:16:00.004+03:00

χμ, άλλο ένα καλοκαίρι αρχίζει, εννοώ οι διακοπές μου αρχίζουν, επιτέλους! κι είπα να γράψω κι εδώ κάτι έτσι για να φύγει αυτός ο θάνατος βρε αδερφέ, που είναι και οικιακός...

λοιπόν εγώ κάθε που αρχίζουν οι διακοπές 2-3 μέρες είμαι λίγο στα χαμένα, δεν μπορώ να συνηθίσω στον καινούριο ρυθμό, στο ότι δε χρειάζεται να τρέχω σαν την τρελλή, μπορώ να κάνω τα πράγματα με την ησυχία μου και να αράζω...

μου παίρνει λίγο καιρό λοιπόν και μετά συνηθίζω και είναι σαν να ήταν πάντα έτσι, σαν να μην δούλευα ποτέ

το καλύτερό μου πάντως είναι ο πρωινός καφές, σηκώνομαι πρωί, στις επτά είμαι έξω με τον καφέ μου, έχει δροσιά, είναι όλα πράσινα και ανθισμένα, ήσυχα και το μόνο που ακούγεται είναι τα πουλιά

ησυχία, ανασυγκροτούμαι, μου είναι απαραίτητο αυτό για την υπόλοιπη μέρα

οικιακός ο θάνατος

2009-06-06T08:56:00.006+03:00

http://dpgr.gr/index.php?page=photos_show_photo&pid=11561

Ψυχοσάββατο σήμερα. Η πεθερά μου λέει ότι αυτό είναι το πιο μεγάλο Ψυχοσάββατο, δεν ξέρω γιατί. Μνημονεύονται λέει όλοι οι νεκροί από γενέσεως κόσμου. Πήγαμε στα μνήματα ως συνήθως. Περίεργο, αλλά όταν είναι όλο το χωριό εκεί, λίγο μόνο μπορώ να αισθανθώ κοντά στους δικούς μου νεκρούς. Και νιώθω ενοχές μπαμπά γιατί τώρα πια δε λέω μέσα μου, πάω στη μαμά, αλλά μόνο πάω στον μπαμπά και μετά συνέρχομαι και λέω ε, και η μάνα σου είναι εδώ. Λες και η μαμά θα μπορούσε να θυμώσει που τώρα σκέφτομαι πιο πολύ εσένα. Λοιπόν, όταν έτσι είναι πολύς κόσμος εκεί δε νιώθω μεν τόσο κοντά σας αλλά νιώθω καλά, σαν το γρανάζι σε μια καλολαδωμένη μηχανή, συμμετέχω σε κάτι τελετουργικό. Παράξενο. Και μου στειλε ο φίλος μας ο Γιάννης από την Ίμβρο το παρακάτω και πολύ μου άρεσε γιατί έτσι είναι και εδώ σε μας. Δημοσιεύτηκε στο περιοδικό «Ίμβρος», τον Φεβρουάριο του 1955.

«ΟΙΚΙΑΚΟΣ Ο ΘΑΝΑΤΟΣ» Η ΛΑΪΚΗ ΕΥΣΕΒΕΙΑ ΠΡΟΣ ΤΟΥΣ ΚΕΚΟΙΜΗΜΕΝΟΥΣ

Μία μοναδική ομιλία του μακαριστού Μητροπολίτου Γέροντος Χαλκηδόνος Μελίτωνος (1913-1989)

«Οικιακός μας είναι ο θάνατος εδώ πάνω στο νησί μας. Ήμερος. Αναμενόμενος. Παραμερίζει τις ροδοδάφνες και ξεπροβάλλει. Και ο δούλος του Κυρίου, αντικρύζοντάς τον, δεν αιφνιδιάζεται, δεν αγριεύεται. Φυσικά, δεν είναι καλόδεχτος. Όμως, ακόμη και στις τραγικώτερες επισκέψεις του, δεν είναι ξένος, επίσημος, παγερός.
Στις συναντήσεις μαζί του κυριαρχεί ένας τόνος μαλακός, ένα είδος σπιτικής ζεστασιάς. Κάπου εκεί στο γωνίδι τον βάζουμε και κάθεται, και αρχίζουμε μαζί του συνομιλία. Μοιρολογούμε. Διαλογικά μοιρολογούμε. Ζητούμε λόγους, εξηγήσεις. Παραπονιόμαστε. Τον κακίζουμε τον θάνατο. Χύνουμε πύρινα δάκρυα. Κάποτε ο τόνος γίνεται θερμότερος. Ανεβαίνει η κλίματα του θρήνου, γίνεται κραυγή γοερή, οδυρμός. Πάλι όμως τα πράγματα είναι μερωμένα, δεν ξεπερνούν τα χριστιανικά ανθρώπινα όρια.
Οικιακός μας είναι ο θάνατος εδώ. Το βασίλειό του βρίσκεται λίγο πέρα από την αυλή του σπιτιού μας, στην στροφή του αυλόγηρου της εκκλησίας μας. Συνορεύει με το χωράφι μας και με τ’ αμπέλι μας… Απλά απλωμένο κοντά στην ζωή μας, το νεκροταφείο του χωριού, ούτε μας απωθεί, ούτε μας τρομάζει. Σκόρπιοι χαμηλοί σταυροί ξεφυτρώνουν μέσ’ απ’ το χαμομήλι.
Πουθενά βάρος και κρυάδα μαρμάρου. Καμμία καταθλιπτική επιβλητικότητα. Ούτε άκαμπτη γαλήνη. Ειρήνη ιλαρή… πλάϊ στην ορθή αυστηρότητα του κυπαρισσιού, μία αγριοτριανταφυλλιά έχει τινάξει το ρόδινό της τόξο, και μέσ’ απ’ τον κισσό ξεπηδά μία φαιδρή νότα ανθισμένης αμυγδαλής. Θαρρείς κι’ είναι περιβόλι του σπιτιού μας…
Λιβανίζει το σπίτι η Ιμβριώτισσα νοικοκυρά, κι’ έτσι καθώς είναι, με την ποδιά της, παίρνει το λιβανιστήρι και πηγαίνει στο μικρό νεκροταφείο, για να λιβανίσει κι’ εκεί κάποιο δικό της σταυρό. Κι’ έπειτα, στην βάση του σταυρού, θα ανάψει το καντήλι. Και θάρθει κι άλλη νοικοκυρά. Κι άλλη. Θάρθουν πολλές.
Κάθε σπίτι έχει και τον σταυρό του. Σπίτι και σταυρός. Ανάβουν στα σπίτια τους τα τζάκια, ανάβουν και στους σταυρούς γλυκά καντήλια. Και σαν πέφτει το σκοτάδι,, πάνω από τα χαμομήλια, λαμπυρίζουν σαν πυγολαμπίδες πολλά, σκορπισμένα, τόσα δα φωτάκια. Σαν ένα κομμάτι καθρεφτισμένου ουρανού, με πολλά – πολλά αστράκια, είναι το νεκροταφείο μας την νύκτα. Κι είναι ήμερο και ζεστό και στο σκοτάδι.
Πριν λίγο καιρό, στο Γλυκύ (χωριό της Ίμβρου), πέθανε ένα μικρό παιδί. Έφυγε από την αυλή του σπιτιού του, μέσ’ απ’ τα μικρά παιδιά, και πήγε σ’ ένα μικρό σπιτάκι, κάτω απ’ την χλόη του νεκροταφείου. Τ’ άλλα παιδιά συνέχισαν τα παιχνίδια τους, στις αυλές των σπιτιών. Μα μία μέρα, καθώς έπαιζαν, θυμήθηκαν το μικρό αγόρι, κι αφήνοντας μισοτελειωμένο το παιχνίδι, πήγαν να βρουν τον μικρό τους φίλο. Στο μικρό του μνήμα μετέφεραν το παιχνίδι τους. Και, μ’ αυτή τη σοβαρή τρυφερότητα που έχουν τα παιδιά, φύτεψαν πάνω στο νωπό χώμα βιολέτες και τριανταφυλλιές….
Κι’ ενώ θα κορυφώνεται το τραγούδι της ζωής, η καμπάνα του χωριού θα σημάνει ψυχοσάββατο… Από κάθε σπίτι, από κάθε γωνιά του σπιτικού, θα ξεκινήσουν μαυροντυμένες γυναίκες με τα κόλλυβα στα χέρια, ταπεινές, σιωπηλές, η μία κατόπι στην άλλη, σα λιτανεία θάρθουν στην εκκλησιά.
Εκεί θα κατεβούν αμίλητες και οι ψυχές. Και, μέσα στο ημίφως του εσπερινού, νεκροί και ζωντανοί θα ανταμώσουν. Δεν θάναι ούτε στη χώρα της ζωής, ούτε στη χώρα του θανάτου. Θα σταθούν για μία στιγμή μαζί, αυτοί που έζησαν και αυτοί που ζουν, κάπου πέρα από τον θάνατο και τη ζωή, στη γη της αβασίλευτης ημέρας.

http://www.xronos.gr/church/detail.php?ID=44788

και σήμερα έχουμε και γάμο, μπαμπά, έχουμε γάμο, μαμά. Παντρεύεται η Σοφία της Μελίτσας, στις 8 το βράδυ, στον Αη Γιώργη.

Λοιπόν μπαμπά...

2009-06-02T23:28:00.003+03:00

Λοιπόν μπαμπά, σήμερα δεν πρόλαβα. Την είδα από μακριά , μόλις πήρα τη στροφή του δρόμου, ένα στρόγγυλο, σκούρο κάπως πάνω στην άσφαλτο, χελώνα πάλι, είπα. Έκοψα αμέσως ταχύτητα, την προσπέρασα και σταμάτησα. Έτρεξα πίσω για να την περάσω στην άλλη μεριά του δρόμου, μην την πατήσει κανένα αυτοκίνητο και...γαμώτο, το κέλυφος της ήταν ραγισμένο, σχεδόν σπασμένο και από τη σχισμή του φαίνονταν το ματωμένο της σώμα. Έφυγα, πήγα στο αυτοκίνητο. Σοκ. Σ' ένα λεπτό γύρισα πάλι πίσω, φοβόμουν να την αγγίξω. Την κοίταξα λίγο. Νόμιζα πως είχε πεθάνει, αλλά όχι, κούνησε σιγά σιγά το ένα πόδι της. Τι να κάνω; Δεν ήξερα τι να κάνω. Την πήρα στα χέρια και την πέρασα απέναντι, δεν κουνήθηκε καθόλου, θα πονούσε, στην άσφαλτο στη θέση της έμειναν δυο μεγάλες κηλίδες αίμα. Λοιπόν μπαμπά , εδώ δεν πρόλαβα μια χελώνα, δεν μπόρεσα να κάνω τίποτε για μια χελώνα, πως θα μπορούσα να προλάβω εσένα; Το ίδιο σοκ, η ίδια αδυναμία, ο ίδιος φόβος. Ανίσχυρη. Πονάω.

λάθος

2009-05-19T13:47:00.002+03:00

το ξέρω ότι είναι μεγάλο λάθος και πως βασικά πρέπει να ακούω και να μη σχολιάζω και πως ο μόνος τρόπος να σε βοηθήσω είναι να σε αποδεχτώ μαζί με όλη την κατάθλιψή σου

πότε πότε τα καταφέρνω

άλλοτε όχι και πρέπει λίγο να μιλήσω γι' αυτές τις φορές που δεν τα καταφέρνω

γι' αυτές τις φορές που έρχομαι στα όρια

που θέλω να σε ταρακουνήσω και να σε κάνω χίλια κομμάτια

να σε πάρω από κει που βουλιάζεις και να σε βγάλω έξω στον κόσμο

στο φως που είναι για όλους

δεν εξαιρείσαι εσύ

να δεις τη ζωή σου από δω και πέρα

και όχι μέχρι εδώ

να μη με κάνεις δυστυχισμένη μαζί σου

να σε κάνω ευτυχισμένο μαζί μου

και δεν μπορώ

δεν μπορώ

Zygmunt Bauman

2009-05-15T22:51:00.005+03:00

Μου αρέσει πολύ να διαβάζω συνεντεύξεις. Εννοείται καλές, από αυτές που ο δημοσιογράφος ξέρει τον τρόπο να κάνει τον συνεντευξιαζόμενο να λέει πράγματα ενδιαφέροντα. Τελευταία διάβασα σ’ ένα ξεχασμένο «Έψιλον», (22/3/09), μια συνέντευξη του Zygmunt Bauman. Ας μην κάνω ότι τον ήξερα, όχι, διάβασα πρώτη φορά γι’ αυτόν τώρα. Είναι λέει κορυφαίος Κοινωνιολόγος. Πέρα από τις ιδέες του για την κοινωνία μας, τον καταναλωτισμό, τη χρηματοπιστωτική κρίση κ.τ.λ. μου άρεσε η απάντηση του στην πρώτη ερώτηση του δημοσιογράφου (Χρόνης Πολυχρονίου). Αντιγράφω:

«Δημοσ. : Κατά τη διάρκεια των τελευταίων 2-3 δεκαετιών οι σκέψεις και οι ιδέες σας έχουν ακολουθήσει, θα έλεγα, μια εντελώς διαφορετική διαδρομή από αυτήν που συναντάμε στα πρώτα στάδια της πνευματικής σας αναζήτησης, σε βαθμό που θα μπορούσε κανείς να μιλήσει για έναν πρώιμο και έναν ώριμο Ζίγκμουντ Μπάουμαν. Θα συμφωνούσατε με αυτήν την ερμηνεία;

Ζ. Μπάουμαν : Δεν βλέπω έτσι το δρομολόγιο που ακολούθησε η διανοητική μου περιήγηση. Το βλέπω σαν μια ατέρμονη σειρά επισκέψεων στο ίδιο δωμάτιο, μπαίνοντας κάθε φορά στο δωμάτιο από διαφορετική πόρτα και ανάβοντας φώτα διαφορετικών χρωματων. Όπως κάθε έμπειρος φωτoγράφος θα σας έλεγε, αυτό που βλέπεις αλλάζει σημαντικά ανάλογα με το χρώμα και τη κατεύθυνση από τα φώτα: διαφορετικές πτυχές γίνονται ορατές και εμφανείς, άλλες πτυχές βυθίζονται στη σκιά ή εξαφανίζονται από τη θέα. Υποθέτω ότι οι διαδοχικές μελέτες μου είναι ταξιδιωτικές αναφορές από εκείνες τις επανειλημμένες, όχι όμως επαναλαμβανόμενες, επιδρομές.»

Λοιπόν πολύ μου άρεσε αυτή η εικόνα με το δωμάτιο και εκτός από το δικό μου δωμάτιο πολύ θα ήθελα να μπαινοβγαίνω και στα δωμάτια μερικών άλλων.

σπασμένο πόδι

2009-05-11T11:12:00.002+03:00

"Ξαπλωμένος στο κρεββάτι. Δεν μπορώ να σηκωθώ, δεν μπορώ να κάνω τίποτε μόνος. Η περπατούρα με περιμένει στα πόδια του κρεββατιού κι εμένα μούρχεται να τη σπάσω, να την κάνω χίλια κομμάτια. Το μόνο που θέλω να κάνω είναι να είμαι εδώ ξαπλωμένος και κανείς δίπλα μου. Δε θέλω να μιλάω. Τα δάκρυα τρέχουν μόνα τους από τα μάτια μου, έτσι σαν νάχει ανοίξει κάποιος βρύσες και ξέχασε να τις κλείσει. Μου τη δίνουν όλοι, δε θέλω να βλέπω κανέναν, φοβάμαι τις επόμενες μέρες, φοβάμαι τον επόμενο καιρό, η κατάσταση αυτή μου είναι τελείως ξένη. Το σώμα μου δε λειτουργεί, αρνείται να κάνει πράγματα που συνήθως έκανε, έχει πάθει σοκ. Κι όλα αυτά τα φάρμακα! Και οι ενέσεις! Σήμερα είναι η πρώτη μέρα στο σπίτι μετά το νοσοκομείο και νομίζω ότι στο νοσοκομείο ήταν και ήμουν καλύτερα. Τουλάχιστον δεν ήμουν μόνος και δεν κρεμόμουν μόνο από τα χέρια της γυναίκας μου. Με νευριάζει κι αυτή. Πολύ με νευριάζει, όλα θέλει να γίνονται όπως αυτή νομίζει, όλα θέλει να τα ελέγχει. Φοβάται; Δεν ξέρω. Δε θέλω κανέναν αλλά είμαι υποχρεωμένος να δέχομαι βοήθεια. Να κλείσω τα μάτια και να κοιμηθώ και όταν ξυπνήσω η ταλαιπωρία αυτή να έχει τελειώσει...! Γίνεται; Δε γίνεται."

Προσπαθώ να μπω στη θέση του. Γίνεται; Δε γίνεται.

Δύσκολα τα πράγματα.

Καθαριότητα

2009-05-04T10:29:00.005+03:00

Είναι μάλλον ο μόνος λόγος που μπορεί να με οδηγήσει σε κατάθλιψη.

Οι άλλοι άνθρωποι, οι κανονικοί, έχουν συνήθως έτσι κάτι σύνθετους, σοβαρούς και υψηλούς λόγους που τους θλίβουν και τους καταθλίβουν. Εγώ γίνομαι έτσι όταν πρέπει να καθαρίσω και να τακτοποιήσω το σπίτι. Να τακτοποιήσω, τι να τακτοποιήσω θεέ μου, έχουμε τόσα πολλά πράγματα που δεν ξέρω από που ν' αρχίσω και που να τελειώσω. Έτσι καθαρίζω μόνο πάνω-πάνω, όσα βλέπει η πεθερά που λένε, και η δική μου, κοντά στα ενενήντα της, βλέπει ελάχιστα. Έλα όμως που αυτό δε με ικανοποιεί, το μυαλό μου μένει κολλημένο σ' όλα αυτά που δεν έγιναν, στις σκόνες και τα χνούδια που είναι κρυμμένα σ' ένα δεύτερο επίπεδο, και αρρωσταίνω που δεν προλαβαίνω ή μάλλον δε θέλω να διαθέσω από τον χρόνο μου για κανονική, καθαρή καθαριότητα. Και γίνεται ένας φαύλος κύκλος, με εμένα να νιώθω ότι πάντα δεν τα καταφέρνω. Και το κακό είναι ότι δεν παίρνω και γυναίκα για να κάνει την καθαριότητα. Όποτε δοκίμασα όλο κάτι δε μου άρεζε, δηλ. είμαι τελείως χαζή, βρε χριστιανή μου, αφού δεν μπορείς, αφού το μυαλό σου είναι σε αλλότρια πράγματα, τι σε νιάζει αν γίνουν και λίγο κατώτερα, αφού έτσι όπως τα αφήνεις εσύ χειρότερα δε γίνεται, άσε και τα νεύρα σου που γίνονται τσατάλια όταν πιάνεις ξεσκονόπανα, άσε και τη διάθεση σου. Ξέρω βέβαια τι κατά βάθος με πειράζει, η αίσθηση του ξένου ανθρώπου στο σπίτι μας, αυτό είναι. Τέλος πάντων θα μπορούσα να μιλάω ώρες γι' αυτό.... Αλλά από σήμερα αλλάζουν τα πράγματα. Πήρα επιτέλους γυναίκα για καθαριότητα. Και, ω θεοί, καθαρίζει καλά. Όπως θα καθάριζα εγώ! Τη λένε Αναστασία και μου έχει φτιάξει τη διάθεση.

Πάντως κι αυτή μου η ενέργεια ήταν αποτέλεσμα της απόφασής μου να βρίσκω τρόπους να είμαι καλά! και είμαι καλά τελικά, έχω εκπλαγεί ακόμη και εγώ η ίδια από το πόσο τα πράγματα σ' έναν βαθμό μπορείς να τα ορίσεις. Και δε μιλάω βέβαια μόνο για την καθαριότητα.
+

αλλάζω διάθεση

2009-03-08T22:24:00.010+02:00

θέλω να είμαι καλά και αποφάσισα πως θα είμαι καλά

είναι καιρός να χαλαρώσω

και να χαρώ αυτά που έχω και μπορώ

και θα το κάνω

και ήθελα να το γράψω αυτό εδώ για να το θυμάμαι όταν θα πηγαίνει να με παίρνει από κάτω

http://el.trekearth.com/members/azaf1/photos/

Έρωτας

2009-02-06T01:05:00.002+02:00

Αγαπώ πάρα πολύ τα παιδιά. Κανονικά θα έπρεπε να είμαι πολύτεκνη, να έχω τουλάχιστον επτά - οκτώ παιδιά, αφού έτσι κι αλλιώς πιστεύω ότι ο καθένας πορεύεται ανάλογα με την τύχη και τα γονίδιά του - εν πολλοίς- σ' αυτήν τη ζωή. Έχω ωστόσο μόνο ένα παιδί. Κακώς, πολύ κακώς και δυστυχώς δε με παίρνει να διορθώσω κάτι επ' αυτού...
Νομίζω ότι τα παιδιά είναι η μόνη απάντηση στο θάνατο. Νιώθω περικυκλωμένη από το θάνατο τον τελευταίο καιρό. Πέθανε ο μπαμπάς, μετά πέθανε ο Λιάκος, μετά η Καλίνα και σήμερα είχαμε την κηδεία του Χρήστου, 35 χρονών. Στο χωριό η κηδεία είναι μια υπόθεση συλλογική, πονάμε όλοι μαζί, μπορεί να μη χαιρόμαστε όλοι μαζί, πονάμε όμως όλοι μαζί. Συγγενής ο Χρήστος αν και όχι από τους πιο κοντινούς, πονάει όμως πολύ. Περιφερόμουν όλη μέρα μόνο με αυτό στο νου μου. Το βράδυ τα ήπια με τη φίλη μου την Τούλα. Κουβεντιάσαμε. Τελικά μήπως η μόνη απάντηση στον θάνατο είναι ο έρωτας;

χάλια μαύρα

2008-12-18T11:56:00.002+02:00

όλα μου πάνε χάλια. σκατά. δεν μπορώνα συνεννοηθώ με τους ανθρώπους γύρω μου. με τους δικούς μου ανθρώπους. έρχομαι συνέχεια στη θέση εκείνου που δεν τον καταλαβαίνουν, εκείνου που τον ρίχνουν, που δεν του δίνουν τη σημασία που πρέπει κ.τ.λ. και δε μου αρέσει καθόλου όλο αυτό, γιατί νευριάζω και γίνομαι επιθετική και μετά πληγώνω τους δικούς μου ανθρώπους. το θέμα είναι ότι όταν γίνεται κάτι τέτοιο αντιδρώ παρορμητικά, χωρίς να μπορώ να ελέγξω τον εαυτό μου, γίνομαι δηκτική και μετά το μετανιώνω. θα ήθελα να βρω έναν άλλο τρόπο να αντιδρώ, έτσι ώστε και να δίνω το στίγμα μου αλλά και να μην κάνω τους άλλους κουρέλι... πως;

εμένα ο μπαμπάς μου...

2008-10-17T17:29:00.002+03:00

και να που από χτες ολοένα και συχνότερα μου έρχεται να λέω " εμένα, ο μπαμπάς μου έκανε αυτό..." ή "εμένα ο μπαμπάς μου έλεγε/ είπε..." σα νάμαι οκτάχρονο παιδί
γι' αυτό το διορθώνω κι όταν είναι μπροστά η Κατερίνα λέω "εσένα, ο παππούς σου..."
γιατί εμένα ο μπαμπάς μου με έμαθε πως πιο πολύ πρέπει να κάνουμε παρά να μιλάμε
και πως είναι καλύτερα να μη λέμε κάτι για να εξυψώσουμε τον εαυτό μας κι αν είναι να μας παινέψει κάποιος ας το κάνει μόνος του
εμένα ο μπαμπάς μου ήταν πολύ καλός γεωργός και λάτρευε τα χωράφια και νόμιζε ότι κάθε αλλη δουλειά βασικά δεν είναι δουλειά, αφού μόνο στα χωράφια κουράζεσαι και τρέχει ο ιδρώτας σου, και εγώ νευρίαζα αφού νόμιζα ότι δεν εκτιμάει τη δική μου δουλειά
εμένα ο μπαμπάς μου ήταν περήφανος για μένα αλλά δε μου το είπε ποτέ
εμένα ο μπαμπάς μου παρά το εγκεφαλικό του κάπνιζε όσο μετρημένα μπορούσε, έπινε το τσιπουράκι του, έτρωγε και από κάτι απαγορευμένο γιατί αλλιώς έλεγε θα ήταν σα να μην είχε καμιά νοστιμιά η ζωή
εμένα ο μπαμπάς μου ερχόταν κάθε πρωί και έκανε μια βόλτα απ' την αυλή μας για να δει τι κάνουμε
κι όταν λείπαμε περνούσε ακόμα περισσότερες φορές γιατί μας περίμενε να γυρίσουμε
εμένα ο μπαμπάς μου δε μου έδειχνε τα αισθήματά του, ξέρω όμως ότι με λάτρευε
και δε με στεναχωρούσε που είχε αδυναμία στον αδερφό μου
εμένα ο μπαμπάς μου ήταν ο πιο όμορφος μπαμπάς του κόσμου
και εμένα ο μπαμπάς μου ήταν σοβαρός και μετρημένος και όλοι στο χωριό τον σέβονταν και τον εκτιμούσαν
και ήρθαν όλοι χτες στην κηδεία του και τώρα πως...

Φθινόπωρο

2008-10-11T13:07:00.004+03:00

Και να λοιπόν που μου είναι δύσκολο να αρχίσω πάλι. Πάω, έρχομαι και δε λέω να κάτσω για λίγο μπροστά στον υπολογιστή να γράψω δυο γραμμές. Η αλήθεια είναι πως δεν είμαι και πολύ στα καλά μου. Πάω, έρχομαι κι όλο τα ίδια πράγματα κάνω. Έχω βαρεθεί. Έχω βαρεθεί τον εαυτό μου κι όλους και όλα γύρω μου. Που βρίσκεται το καινούριο, η έκπληξη, η πρόκληση;

Γκρινιάζω, ευτυχώς σήμερα είναι μια καλή μέρα, ασχολήθηκα με τον κήπο, έκανα διάφορα που ήθελα από καιρό να κάνω, πάντα με βοηθάει όταν δεν είμαι καλά το να ασχολούμαι με χειρονακτικές δουλειές έξω στη φύση. Αγροτική καταγωγή. Καθάρισα λοιπόν όλα τα παρακλάδια από τις ροδιές στον κήπο. Λατρεύω τις ροδιές. Είναι τόσο όμορφες τώρα φορτωμένες με τα κόκκινα ρόδια τους! Αν ήμουν δέντρο θα ήθελα να ήμουν ροδιά...

Διακοπές

2008-08-22T18:49:00.003+03:00

Η αλήθεια ειναι ότι γίνονται πολλά στις διακοπές αλλά πως να κλειστείς μέσα μ' αυτήν την ζέστη και να γράφεις, δε μου έρχεται, βλέπω το γραφείο και τον υπολογιστή και παίρνω δρόμο, άλλωστε τον πιο πολύ καιρό λείπω, σχεδόν όλο το καλοκαίρι, αύριο φεύγω για Σκιάθο και θα μαζευτούμε πίσω 30 Αυγούστου κι αν γράφω τώρα αυτά που γράφω είναι για να απαντήσω στην κατουρημένη ποδιά και για να φύγει πια αυτό το αυτόγραφο από δω μπροστά, καλή συνέχεια του καλοκαιριού παιδιά, όσο μας παίρνει προτού αρχίσουμε να τρέχουμε ξανά!

αυτόγραφο

2008-05-30T21:37:00.002+03:00

Το παραπάνω το είδα γραμμένο πριν από χρόνια σ' έναν τοίχο μπαίνοντας στην πόλη του Βόλου. Δεν ξέρω αν εξακολουθεί να βρίσκεται εκεί. Στο δικό μου μυαλό πάντως έμεινε, έμεινε γιατί το πιστεύω, και όσο μεγαλώνω όλο και περισσότερο σιγουρεύομαι γι' αυτό. Γι' αυτό επέλεξα να το γράψω μετά από πρόσκληση της αγαπημένης μου maria iribarne.
Εγώ προσκαλώ τον socrates.

www.autographcollectors.blogspot.com

Λοιπόν μαμά...

2008-05-20T08:46:00.002+03:00

... η Κατερίνα μας αρχίζει σήμερα τις εξετάσεις, ξέρεις αυτές για το Πανεπιστήμιο. Μεγάλωσε. Σε λίγο θα φύγει από το σπίτι για να αρχίσει τη δική της ανεξάρτητη ζωή.
Είχα λίγο άγχος χθες το βράδυ και σήμερα το πρωί επίσης. Τώρα είναι στην αίθουσα και περιμένουν τα θέματα, υποθέτω. Πρέπει να γράψει καλά. Δεν τη φοβάμαι. Με εντυπωσίασε με το πόσο καλά διάβασε. Μου αρέσει πολύ που έχει στόχους και είναι διεκδικητική. Και ευαίσθητη μαζί. Και επειδή κινδυνεύω να γίνω σαν την πέρδικα στο παραμύθι, θέλω μόνο να πω πόσο θα ήθελα να την έχεις γνωρίσει, πόσο θα ήθελα τώρα να ήσουν εδώ...
Καλή της επιτυχία.

χελώνες

2008-05-13T19:08:00.005+03:00

Συνέβη για δεύτερη φορά μέσα σε λίγες μέρες. Και στο ίδιο σχεδόν σημείο του δρόμου. Μια χελώνα διέσχιζε τον αυτοκινητόδρομο. Ή προσπαθούσε. Σταματήσαμε, κατεβήκαμε από το αυτοκίνητο, πλησιάσαμε, αυτή κρύφτηκε μέσα στο καβούκι της, την πήραμε στα χέρια και την περάσαμε απέναντι, εκεί όπου ήθελε να πάει. Αυτό που με εντυπωσιάζει κάθε φορά, και ειδικά αυτήν την εποχή έχουν πολλά σούρτα φέρτα οι χελώνες, είναι ότι ανάμεσα στη μία πλευρά του δρόμου και στην άλλη δεν υπάρχει καμιά διαφορά. Χόρτα και δέντρα από τη μια, χόρτα και δέντρα από την άλλη. Τί ψάχνουν λοιπόν αυτές οι χελώνες που ρισκάρουν να περάσουν απέναντι;

Τοιχογραφία

2008-04-11T23:13:00.007+03:00

Είναι περίπου 9.30 το βράδυ. Οδηγώ επιστρέφοντας σπίτι και έχοντας τελειώσει τη δουλειά της εβδομάδας. Το ραδιόφωνο στο Δεύτερο Πρόγραμμα. Χαζοακούω και χαζοσκέφτομαι. Μου αρέσει πολύ αυτή η ώρα της ημέρας, ειδικά το βράδυ της Παρασκευής. Και ήρθαν στο μυαλό μου οι στίχοι, αυτόματα, χωρίς κανέναν συνειρμό, τουλάχιστον φανερό...

"Ξέρω πως είναι τίποτε όλ' αυτά και πως η γλώσσα

που μιλώ δεν έχει αλφάβητο....

..... ...............

Kι η πατρίδα μια τοιχογραφία μ' επιστρώσεις διαδοχικές

φράγκικες ή σλαβικές

που αν τύχει και βαλθείς για να την αποκαταστήσεις

πας αμέσως φυλακή και δίνεις λόγο

Σ' ένα πλήθος Eξουσίες ξένες.................... "

Ίσως για πρώτη φορά στη ζωή μου κατάλαβα γιατί αυτό το ποίημα του Ελύτη μέ συγκινεί τόσο πολύ. Από φοιτήτρια ακόμη. Έβρισκα τον εαυτό μου εκεί, στις διαδοχικές επιστρώσεις. Η αποκατάσταση αργεί ακόμη. Δεν έχω βαλθεί.

Και η διαδρομή συνεχίζεται. Το ραδιόφωνο παίζει. Τον δρόμο τον κάνω και με κλειστά μάτια. Κάθε μέρα άλλωστε... και τότε ήρθε ο άλλος. Σεφέρης. Στίχοι διάσπαρτοι από τον "Τελευταίο Σταθμό".

"...σαν ένα χρέος παλιό, μονέδα που έμεινε για χρόνια στην κάσα ενός φιλάργυρου...

Είναι κι αυτός ένας ειρμός της σκέψης,

ένας τρόπος ν' αρχίσεις να μιλάς για πράγματα που ομολογείς δύσκολα,

σε ώρες όπου δε βαστάς, σε φίλο που ξέφυγε κρυφά και φέρνει μαντάτα από το σπίτι

και από τους συντρόφους, και βιάζεσαι ν' ανοίξεις την καρδιά σου

μη σε προλάβει η ξενιτιά και τον αλλάξει. .......

Πάλι τα ίδια και τα ίδια, θα μου πεις, φίλε.

Όμως τη σκέψη του πρόσφυγα τη σκέψη του αιχμαλώτου τη σκέψη

του ανθρώπου σαν κατάντησε κι αυτός πραμάτεια δοκίμασε να την αλλάξεις, δεν μπορείς. ........

ετούτα ρίζωσαν μες στο μυαλό και δεν αλλάζουν

ετούτα φύτεψαν εικόνες ίδιες με τα δέντρα εκείνα

που ρίχνουν τα κλωνάρια τους μες στα παρθένα δάση

κι αυτά καρφώνουνται στο χώμα και ξαναφυτρώνουν,

ρίχνουν κλωνάρια και ξαναφυτρώνουν δρασκελώντας λεύγες και λεύγες,

ένα παρθένο δάσος σκοτωμένων φίλων το μυαλό μας.

Κι α' σου μιλώ με παραμύθια και παραβολές είναι γιατί τ' ακούς γλυκότερα........

....................

στάζει τη μέρα, στάζει στον ύπνο μνησιπήμων πόνος. ..... "

Έτσι κάπως έφτασα σπίτι. Και τώρα εδώ σκέφτομαι πόσο τελικά μπορείς να βρεις τον εαυτό σου σε κάποιους στίχους...

Θαυμάζω τους καλούς ποιητές. Μπορεί να είναι μαζί σου ες αεί.

Κάλλιο αργά,

2008-03-29T00:53:00.003+02:00

παρά αργότερα... Απλώνω το χέρι λοιπόν στο πιο κοντινό μου βιβλίο, βρίσκεται στα δεξιά μου, μαζί με άλλα δύο που έχω αρχίσει να διαβάζω. Πάω στη σελίδα 123 και, αν θυμάμαι καλά τις οδηγίες, αυτό που πρέπει να αντιγράψω είναι:

"Δεν ένιωθα , τώρα πια, απαλλαγμένος ούτε από τη σκληρότητα, ούτε απ' οποιανδήποτε άλλη ανθρώπινη κατάρα. Ασπαζόμουνα την κοινοτοπία που θέλει το έγλημα να καλεί το έγλημα, την εικόνα του ζώου που δοκίμασε μια φορά αίμα. Ένας παλιός φίλος, που πίστευα πιστό, σήκωνε κιόλας κεφάλι εκμεταλλευόμενος τις αδυναμίες που είχε νομίσει πως διέκρινε σε μένα."

είναι από το "Αδριανού Απομνημονεύματα" της Marguerite Yourcenar.

Ευχαριστώ το ρομποτάκι!

Αμηχανία

2008-03-19T12:27:00.005+02:00

Πολλές φορές στη ζωή μου νιώθω αμήχανα κι αυτό είναι κάτι που δε μου αρέσει καθόλου.

Νιώθω αμηχανία όταν βρίσκομαι με ανθρώπους με τους οποίους έχω ένα συναισθηματικό δέσιμο, αλλά τώρα έχει μεταξύ μας δημιουργηθεί μαύρη τρύπα, κενό, και κανείς δεν ασχολείται με αυτό και ο καιρός περνάει και η τρύπα μεγαλώνει. Νιώθω αμήχανα λοιπόν όταν συναντιέμαι με άτομα που μας συνδέουν μισοτελειωμένες υποθέσεις.
Νιώθω αμήχανα όταν δεν είμαι σίγουρη ότι έχω αντιληφθεί καλά αυτό που ο άλλος έχει πει, όταν δεν ξέρω τι πρέπει να απαντήσω για να βοηθήσω τον άλλον.

Νιώθω αμηχανία όταν οι άλλοι με πλησιάζουν με ύφος και διάθεση ανακριτική, όταν είναι καταπιεστικοί απέναντί μου.

Νιώθω αμήχανα όταν ο άλλος δείχνει υπερβάλλοντα ζήλο και ενθουσιασμό, μάλλον μου αρέσουν τα όρια.

Νιώθω αμηχανία όταν θέλω να έρθω πολύ κοντά σε άτομα που με ενδιαφέρουν αλλά δεν ξέρω πως.

Θα μπορούσα να συνεχίσω με πολλούς άλλους λόγους που μου προκαλούν αμηχανία, αλλά "χρόνου - και τόπου - φείδου", απλώς θέλω να πω πως και εδώ, σ' αυτόν τον χώρο νιώθω μερικές φορές αμήχανα.

Λοιπόν μαμά,

2008-03-12T14:21:00.002+02:00

...πέρασε πάρα πολύς καιρός από τότε που σου μίλησα για τελευταία φορά. Και δεν είναι που δεν έχω τίποτε να σου πω, είναι που δεν είχαμε μάθει να μιλάμε. Στην πραγματικότητα ωστόσο, πάω, έρχομαι και είσαι συνέχεια στο πίσω μέρος του μυαλού μου. Θέλω για παράδειγμα να σου πω για τον μπαμπά, από τότε που έπαθε το εγκεφαλικό η ζωή του άλλαξε τελείως, δεν μπορεί πια να κάνει δουλειές κι έτσι βρίσκεται κάθε πρωί με μια ολόκληρη μέρα μπροστά του που δεν ξέρει πως να τη γεμίσει, κόβει βόλτες, πάει από πέντε λεπτά τη μέρα στην αδερφή του και στον αδερφό του, ποτέ δεν κάθεται παραπάνω, το ίδιο κάνει κι όταν έρχεται σε μας, είναι σα να κάθεται σε καρφιά. Ευτυχώς που πηγαίνει για περπάτημα στα χωράφια. Μου αρέσει η εικόνα του όταν τον βλέπω από μακριά να επιστρέφει από τον περίπατο, πότε μόνος, πότε με τον "θείο". Ταιριάζουν πολύ οι δυό τους, φτυστοί ο Σόλων κι ο Λουκάς, θυμάσαι; Πονάει η ψυχή μου όμως να τον βλέπω θλιμμένο, με νεύρα που τα βγάζει πάντα με λάθος τρόπο, σε λάθος άτομα. Πονάει η ψυχή μου να τον βλέπω να γερνάει, τον αγαπάω πολύ, δεν του το έχω πει ποτέ κι ούτε νομίζω πως θα μπορέσω να το πω, γαμώτο. Τα καταφέρνει πάντα και με φέρνει σε θέση άμυνας, ενώ γνωρίζω πως σκέφτεται και αντιδρά, δεν ελέγχω τον εαυτό μου και νευριάζω μαζί του, μεγάλη ανοησία...
καλα, ήταν πολλά άλλα που ήθελα να σου πω, με σταμάτησε όμως η διακοπή του ρεύματος και άντε να πιάσω πάλι το νήμα, δύσκολο...

7! , επτά;

2008-02-27T13:38:00.003+02:00

Είναι χτες. Είναι μεσημέρι. Είναι ξαπλωμένος στον καναπέ, μπροστά στην τηλεόραση, έτοιμος για τη μεσημεριανή του σιέστα, επιλέγει ποιο dvd θα δει. Είναι ο σύζυγός μου.

-Η diva με προσκάλεσε σ' ένα παιχνίδι, του λέω.

-Α, και τι παιχνίδι είναι αυτό;

- Να γράψω επτά ελαττώματα που έχω.

-ΧΑ, ΧΑ, ΧΑ, ΧΑ, ΧΑ, ΧΑ, ΧΑ, ΧΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑ...............

-χα, χα, χα, χαααααα

-Θα βρεις μωρό μου εσύ επτά ελαττώματα στον εαυτό σου; ΧΑ, ΧΑ, ΧΑ, ΧΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑ........

-χα, χα, χα ( έπρεπε να επιδείξω αξιοπρέπεια ). Έτσι νομίζεις; τον ρώτησα από το μέσα δωμάτιο, (μιλάμε συχνά από διαφορετικούς χώρους ο καθένας, όπως κάθε καλό παντρεμένο χρόνια πολλά ζευγάρι). Μέσα μου έλεγα, χμ θα σου δείξω εγώ, θα τα γράψω όλα αυτά και θα δεις... και γι' αυτό γελούσα ακόμη περισσότερο, με την καρδιά μου τώρα πια, να είσαι καλά diva μου!

-Εδώ ούτε εγώ δεν μπορώ να σου βρω, τέτοιο τέλειο πλάσμα που είσαι! ( και πάλι χα,χα,χα κ.τ.λ. ).

Όταν όμως μαλώνουμε ξέρει πολύ καλά και τα βρίσκει, σα μπακάλης τους χρωστούμενους λογαριασμούς, α, θα σου δείξω εγώ, και όλα θα τα γράψω, και τα επτά ελαττώματά μου θα τα βρω.

Και τώρα λέω εγώ να ασχοληθώ στα σοβαρά με αυτά και νάναι πραγματικά ελαττώματα κι όχι σαν αυτά στις συνεντεύξεις των ηθοποιών κ.τ.λ. " μου αρέσει η ελευθερία" παραδείγματος χάριν, δηλ. ελαττώματα για τα οποία μάλλον νιώθεις περήφανος! Όχι, θα βρω πραγματικά ελαττώματα που μου δυσκολεύουν τη ζωή, καθώς και των άλλων γύρω μου. Λοιπόν, έχουμε και λέμε:

Παίρνω πολλά, ασήμαντα κατά βάση πράγματα, πολύ προσωπικά και κολλάω και μπορεί να κολλήσω για ώρες και να του βγάλω του αλλουνού την ψυχή, γιατί κάτι το είπε έτσι κι όχι αλλιώς....

Είμαι υπερβολικά εύθικτη

Είμαι εγωίστρια

Είμαι κυριαρχική

Είμαι αναβλητική και σιχαίνομαι τον εαυτό μου γι' αυτό

Είμαι κακή νοικοκυρά

Θέλω ο κόσμος να είναι στα μέτρα μου και υποφέρω συχνά που δεν είναι...

Και τώρα που έκανα την αρχή έχω και πολλά άλλα να πω, αλλά άσε ας μην εκτεθώ περισσότερο...

Αν θέλουν μπορούν να γράψουν τα δικά τους ελαττώματα οι: mr.di, η demonia, ο ονοματοδοσίας, η Maria iribarne, o Socrates, τα Κοχύλια και το ρομποτάκι.

Κική Δημουλά - ΑΛΗΘΙΝΗ ΑΠΑΝΤΗΣΗ

2008-02-17T22:44:00.003+02:00

Αγαπητή φίλη

Το γράμμα σου κακός Ερμής μαντατοφόρος.
Χρεοκοπία σου μου αναγγέλλει.

Να λυπηθώ έχω να σου δώσω. Αν όμως μου ζητάς
δάνειο παρηγοριάς δε μου ‘χει μείνει λέξη.
Με βρήκανε και μένα πολλών λαθών πτωχεύσεις.

Ήτανε λάθος σου να ανοίξεις σε μία ξένη χώρα
μπουτίκ με αληθινά κοσμήματα-αντίγραφα περίτεχνα
αυθεντικής προγόνων ελληνικότητας.

Ρίχνεις το φταίξιμο στα φο μπιζού.

Δεν πρόκειται για μόδα.
Είναι παλιά προτίμηση το ψεύτικο.
Περίτεχνο αντίγραφο αυθεντικής πραγματικότητας.
Τέλεια επεξεργασμένο από τη μεγάλη ζήτηση.
Δεν αλλοιώνεται. Η αφθονία του αμετάβλητη.
Η εύκολη τιμή του το κάνει προσιτό
σε κάθε μικρομεσαία πλάνη.
Και να το χάσεις, πάλι συμφέρει
σου έρχεται φθηνότερα να κλαις για ένα ψέμα.

Αγανακτείς να συνωστίζονται τόσοι θαυμαστές
Απ' έξω μόνο στη βιτρίνα σου
και μέσα ψυχή να μην μπαίνει.

Έτσι γίνεται. Απ' έξω μόνο στη βιτρίνα
θορυβούμε οι λάτρεις της αλήθειας.
Ποια ψυχή διαθέτει το μη αναγραφόμενο
κόστος της απόκτησης.

Εξάλλου ας μην κρυβόμαστε.
Κάθε αλήθεια δεν είναι όλη χρυσός
μήτε όλο πολύτιμοι λίθοι.

Δεν σ' αγαπώ.

Χρυσή αλήθεια είναι αυτό
ή ουράνιο που σου ασπρίζει το αίμα;
Πολύτιμοι λίθοι είναι
ή άγριος λιθοβολισμός;

Ρίξου λοιπόν στα φο μπιζού.

Τι λες, κουτός είναι ο θάνατος
που προτιμά την ψεύτικη ζωή μας;»

θέλω - κάνω

2008-02-08T12:33:00.000+02:00

γι' αυτό το Σαββατοκύριακο θα ήθελα να μείνω με την άνεση μου στο σπίτι, να ανάψω το τζάκι, να είναι το σπίτι καθαρό και τακτοποιημένο, νά έχουμε ωραία φαγητά και κρασιά, να είμαι ντυμένη όμορφα, με ρούχα όμως του σπιτιού, να κάτσω να διαβάσω βιβλία που αραδιάζω στα ράφια που τα έχω ονομάσει μέσα μου"προσεχώς", να συζητάω με τον άντρα μου γι' αυτά που διαβάζουμε, να διαβάσω blogs, να σχολιάσω, να γράψω, να επικοινωνήσω, να αγκαλιάσω να μ' αγκαλιάσουν, να κλάψω σε μια αγκαλιά, να χουχουλιάσω, να ακούω τη φωτιά στο τζάκι, τα φώτα να είναι χαμηλά...

αυτό το Σαββατοκύριακο και ξεκινώντας από σήμερα κατά τη μία το μεσημέρι, θα κάνω μάθημα, αρχαία άγνωστο στη demonia Κατερίνα, γιατί το χάσαμε χθες που εγώ έπρεπε να είμαι σε μια ηλίθια συνεδρίαση, και η Κατερίνα δεν αφήνει τίποτε να πάει χαμένο, θα φάμε και μετά θα πάω στη δουλειά και μετά σε άλλη δουλειά, γιατί όπως κάθε χαζός άνθρωπος έτσι και γω δεν έχω μόνο μία δουλειά, θα κάνω περίπου τρία τέταρτα για να επιστρέψω και ίσως βγω για κανα ποτό αφού ύπάρχουν και κάποια άτομα με τα οποία δε θέλω να χάνω επαφές, και το σπίτι δεν θα είναι καθαρό και τακτοποιημένο, αύριο θα πάμε στη Θεσσαλονίκη, θα τριγυρνάμε όλη μέρα στην αγορά για ψώνια και καφέδες, και θα ψωνίσω και χάντρες και διάφορα που χρειάζοναι για το εργαστήρι κοσμήματος που κάναμε, θα φάμε μάλλον στης πεθεράς, και το βράδυ θέατρο ή σινεμά, την Κυριακή το πρωί είναι το μνημόσυνο της θείας Νίτσας και μετά με τη ψυχή στο στόμα θα πάω στη συνάντηση του Εξ Αποστάσεως προγράμματος που παρακολουθώ, θα τελειώσω από κει στις τρεις και μισή και μετά από μία στάση για φαγητό θα γυρίσουμε στο χωριό, το βράδυ της Κυρίακής ίσως ανάψω το τζάκι...

Αντισταθείτε;

2008-01-31T00:10:00.000+02:00

Δύσκολο πράγμα η αντίσταση. Εύκολα όμως, μα πολύ εύκολα, αποφάσισα για το ποίημα μόλις πήρα την πρόσκληση από τη maria iribarne. Είναι αγαπημένο μου ποίημα, αγαπημένος μου ποιητής ο Πάμπλο Νερούντα και γι' αυτό είναι και από τις αγαπημένες μου ταινίες και το "il postino". Ας μιλήσει όμως η ποίηση:

Αργοπεθαίνει
όποιος γίνεται σκλάβος της συνήθειας,
επαναλαμβάνοντας κάθε μέρα τις ίδιες διαδρομές,
όποιος δεν αλλάζει περπατησιά,
όποιος δεν διακινδυνεύει και δεν αλλάζει χρώμα στα ρούχα του,
όποιος δεν μιλεί σε όποιον δε γνωρίζει.

Αργοπεθαίνει
όποιος δεν αναποδογυρίζει το τραπέζι,
όποιος δεν είναι ευτυχισμένος στην δουλειά του,
όποιος δεν διακινδυνεύει τη βεβαιότητα για την αβεβαιότητα
για να κυνηγήσει ένα όνειρο,
όποιος δεν επιτρέπει στον εαυτό του
τουλάχιστον μια φορά στην ζωή του να αποφύγει τις εχέφρονες
συμβουλές.

Αργοπεθαίνει
όποιος δεν ταξιδεύει
όποιος δεν διαβάζει
όποιος δεν ακούει μουσική
όποιος δεν βρίσκει σαγήνη στον εαυτό του.

Αργοπεθαίνει
όποιος καταστρέφει τον ερωτά του,
όποιος δεν επιτρέπει να τον βοηθήσουν,
όποιος περνάει τις μέρες του παραπονούμενος για την τύχη του
ή για την ασταμάτητη βροχή.

Αργοπεθαίνει
όποιος εγκαταλείπει μια ιδέα πριν την αρχίσει
όποιος δεν ρωτά για πράγματα που δεν γνωρίζει.

Αποφεύγουμε τον θάνατο σε μικρές δόσεις,
όταν θυμόμαστε πάντοτε ότι για να είσαι ζωντανός
χρειάζεται μια προσπάθεια πολύ μεγαλύτερη
από το απλό γεγονός της αναπνοής.

Πάμπλο Νερούντα

Θα ήθελα να συνεχίσουν με αγαπημένα τους ποιήματα : ο socrates, η Μαρία και αυτή η κοπελιά που τη διαβάζω εδώ και καιρό χωρίς όμως να της έχω αφήσει ποτέ κάποιο σχόλιο!

τα όρια του κόσμου μας

2008-01-19T00:09:00.000+02:00

Ένας άντρας, αφού λεηλάτησε μια πόλη, προσπαθούσε να πουλήσει ένα χαλί, ένα από τα λάφυρα.
" ποιος θα μου δώσει εκατό χρυσά γι' αυτό το χαλί; ", φώναζε μέσα στην πόλη. Αφού η αγοραπωλησία ολοκληρώθηκε ένας σύντροφός του τον πλησίασε και ρώτησε:
" γιατί δεν ζήτησες περισσότερα γι' αυτό το πολύτιμο χαλί; "
" υπάρχει αριθμός μεγαλύτερος από το εκατό;", ρώτησε ο πωλητής.

για κάθε έναν από μας υπάρχει ένας " αριθμός" που μεγαλύτερός του δεν πιστεύουμε πως υπάρχει, αν όμως υπάρχει;

στενά παπούτσια

2008-01-13T20:13:00.000+02:00

Πάει λίγη ώρα που γύρισα σπίτι μετά τη συνάντηση που είχαμε με μερικά παιδιά (κορίτσια είναι όλα!) του χωριού στην αίθουσα του Μορφωτικού μας Συλλόγου. Έχουμε κάνει μια Παιδική Λέσχη Ανάγνωσης. Αυτή ήταν η δεύτερη συνάντησή μας. Διαβάσαμε "Τα στενά παπούτσια" της Ζωρζ Σαρή. Η συζήτησή μας ήταν πολύ όμορφη και χάρηκα γι' αυτό! Τα σκέφτομαι συχνά τα παιδιά του χωριού, τα βλέπω πολλές φορές να τριγυρνάνε άσκοπα έξω ή να κάθονται κάπου τελείως βαριεστημένα και η εικόνα αυτή δε μου αρέσει καθόλου. Χρειάζονται ερεθίσματα αλλά δυστυχώς η επαρχία λίγα μόνο μπορεί να προσφέρει.

Πάντως για μένα σήμερα ήταν μια ανάσα ζωής! Τελικά πράγματι δίνοντας παίρνεις, και μάλλον πολύ περισσότερα...

Καλή Χρονιά!

2007-12-31T21:15:00.000+02:00

Δε χρειάζονται πολλά για να είσαι καλά. Στην πραγματικότητα χρειάζονται πολύ λίγα: υγεία (σωματική και ψυχική), οι δικοί σου άνθρωποι γύρω σου, μια καλή κουβέντα, ένα ποτήρι κρασί, ένα χαμόγελο, μια ευχάριστη έκπληξη, ένα αναπάντεχο δώρο...
Τότε αντικρύζεις και συ τη ζωή με χαμόγελο και χαρά και αναμονή γι' αυτό που πρόκειται να έρθει!
Καλή μας χρονιά!

Τρέχω

2007-11-15T15:04:00.000+02:00

Σαν κουρδισμένη...

Δρόμοι (1)

2007-10-14T17:58:00.000+03:00

Οι δρόμοι που είναι ανοιχτοί μπροστά σου, οι δρόμοι που σε καλούν... Μπροστά μου αμέσως δημιουργείται η εικόνα ενός μεγάλου φαρδιού δρόμου, ίσιου και μεγάλου, όπως αυτοί οι μεγάλοι δρόμοι που διασχίζουν κατά μήκος την Ιταλία και τελειωμό δεν έχουν.
Μου αρέσει να είναι μακριά ο προορισμός και να μην ξέρεις πότε θα φτάσεις. Μου αρέσει να βγαίνουμε από τον μεγάλο δρόμο και να χανόμαστε σε μικρούς επαρχιακούς δρόμους όπου δεν τρέχουν όλοι σα δαιμονισμένοι, δεν περνούν ξυστά δίπλα σου. Να χάνουμε τον δρόμο και να ρωτάμε για να τον ξαναβρούμε και να πιάνουμε κουβέντα και να καθόμαστε άμα λάχει σε ξεχασμένες πλατείες χωριών που δεν είναι τουριστικά. Να πίνουμε στα ξαφνικά ένα τσίπουρο και οι ντόπιοι που μιλάμε μαζί τους να είναι σαν τον πατέρα μου ή σαν τον θείο μου, ή σαν τον μπάι-Ντήνη, που μας έλεγε παραμύθια, όταν ήμουν παιδί και μαζεύομασταν όλα μαζί τα παιδιά του χωριού στα χόρτα μπροστά στο σπίτι του και κρεμόμασταν απ' τα χείλη του...
Μου αρέσει μετά να ξαναβρίσκουμε το δρόμο το σωστό, ν' ακούμε τη μουσική που μας αρέσει και που κάνει το ταξίδι διπλό, ένα αυτό το κανονικό κι άλλο ένα μέσα μας, σ' αυτά που μόλις ζήσαμε, σ' αυτά που πολύ πριν ζήσαμε και τα είχαμε ξεχάσει ή σ' αυτά που θέλουμε να ζήσουμε... Να λέμε και καμιά κουβέντα πότε - πότε, έτσι για να δηλώνουμε την παρουσία μας, αλλά αυτό να μην πειράζει, θέλω να πω η σιωπή να είναι οικεία, γλυκιά, ανακουφιστική, ίσα για να γεμίσουμε τις μπαταρίες μας χωρίς να είναι ανάγκη να απολογηθούμε σε κανέναν γιατί τις εξαντλήσαμε.
Και μου αρέσει επίσης να κάνω τον δρόμο και μόνη. Μου αρέσει να οδηγώ, να μην έχω κανέναν δίπλα μου, να ακούω ραδιόφωνο, να εκπλήσσομαι από τη μουσική, να βρίσκω τον εαυτό μου που τον χάνω στην καθημερινότητα, να νιώθω πως όλα μπορώ να τα κάνω!

Δρόμοι

2007-10-07T23:01:00.000+03:00

Μου αρέσουν οι δρόμοι. Να ξεκινάς και να νιώθεις πως τώρα κάτι καινούριο αρχίζει. Φεύγεις, πας κάπου αλλού... Ο αδερφός μου έλεγε πως εμένα μάλλον από λάθος στο μαιευτήριο μ' έδωσαν στην οικογένειά μας, καλύτερα θα ταίριαζα στους τσιγγάνους!
Μου αρέσει όμως και να επιστρέφω, κι έτσι χωρίζω τους δρόμους σε κομμάτια. Είναι αυτά που σε απομακρύνουν από την εστία σου και είναι τα ίδια πάλι που σε φέρνουν κοντά...
Σ' αυτό το κομμάτι του δρόμου, το τελευταίο, νιώθω πάντα τα ίδια συναισθήματα. Ηρεμία που έρχεται σιγά σιγά όσο τα δέντρα πληθαίνουν, το τοπίο αλλάζει, τα βουνά είναι τα δικά μας και οι πινακίδες είναι περιττές. Η ψυχή μου έρχεται σιγά σιγά στη θέση της , τα μάτια κλείνουν, θαλπωρή με τυλίγει... Ξέρω σε ποια στροφή του δρόμου γίνεται αυτό και είναι στον δρόμο για το πατρικό μου, και ήταν πάντοτε έτσι. Μου συνέβη και όταν ζούσαμε στη Γερμανία. Τα δύο πρώτα χρόνια είμασταν στο Gifhorn, μια μικρή πόλη στη Βόρεια Γερμανία και μετά στο Βielefeld. Ξέρω σε ποιο κομμάτι του δρόμου από το Bielefeld για το Gifhorn γινόταν η αλλαγή, πότε ένιωθα στα δικά μου νερά κι ότι τώρα φτάνω σπίτι, κι όλως περιέργως δεν ήταν το σπίτι μου εκεί. Ήταν όμως άνθρωποι που αγαπούσα. Και ήταν ο προορισμός μου, άλλη μία εστία... Κι όταν τα σκέφτομαι αυτά και νιώθω κάπως έτσι, έρχονται πάντα στο μυαλό μου οι στίχοι του Καβάφη "αγαπημένα των πατρίδων μας νερά" από το ποίημά του Επάνοδος απότην Ελλάδα:

Ώστε κοντεύουμε να φθάσουμ’, Έρμιππε.
Μεθαύριο, θαρρώ· έτσ’ είπε ο πλοίαρχος.
Τουλάχιστον στην θάλασσά μας πλέουμε·
νερά της Κύπρου, της Συρίας, και της Aιγύπτου,
αγαπημένα των πατρίδων μας νερά.
Γιατί έτσι σιωπηλός; Pώτησε την καρδιά σου,
όσο που απ’ την Ελλάδα μακρυνόμεθαν
δεν χαίροσουν και συ; Aξίζει να γελιούμαστε;
—αυτό δεν θα ’ταν βέβαια ελληνοπρεπές.
Aς την παραδεχθούμε την αλήθεια πια·
είμεθα Έλληνες κ’ εμείς — τι άλλο είμεθα; —
αλλά με αγάπες και με συγκινήσεις της Aσίας,
αλλά με αγάπες και με συγκινήσεις
που κάποτε ξενίζουν τον Ελληνισμό.
Δεν μας ταιριάζει, Έρμιππε, εμάς τους φιλοσόφους
να μοιάζουμε σαν κάτι μικροβασιλείς μας
(θυμάσαι πώς γελούσαμε με δαύτους σαν επισκέπτονταν τα σπουδαστήριά μας)
που κάτω απ’ το εξωτερικό τους το επιδεικτικά ελληνοποιημένο, και (τι λόγος!) μακεδονικό,καμιά Aραβία ξεμυτίζει κάθε τόσο καμιά Μηδία που δεν περιμαζεύεται,
και με τι κωμικά τεχνάσματα οι καημένοι πασχίζουν να μη παρατηρηθεί.
A όχι δεν ταιριάζουνε σ’ εμάς αυτά.
Σ’ Έλληνας σαν κ’ εμάς δεν κάνουν τέτοιες μικροπρέπειες.
Το αίμα της Συρίας και της Aιγύπτου που ρέει μες στες φλέβες μας
να μη ντραπούμε,να το τιμήσουμε και να το καυχηθούμε.

(Από τα Κρυμμένα Ποιήματα 1877;-1923, Ίκαρος 1993)

Μονές κάλτσες

2007-09-16T09:11:00.000+03:00

Είναι πράγματι ανεξήγητο, όπως και πολύ εκνευριστικό. Συμβαίνει συχνά να απλώνω τα ρούχα από το πλυντήριο και να μένουν στο τέλος κάποιες κάλτσες μόνες τους, χωρίς ταίρι. Αρχικά ελπίζω πως στο επόμενο πλυντήριο κάπου θα βρεθούν και, πραγματικά, κάποιες βρίσκονται. Άλλες πάλι επιμένουν μόνες. Αυτές τις μονές τις μαζεύω σε ένα συρτάρι και από καιρού εις καιρόν προσπαθώ να τις ταιριάξω, και πάλι κάποιες πραγματικά βρίσκουν το ταίρι τους και μάλιστα με την πρώτη ματιά, ενώ άλλες όταν πια έχω απογοητευτεί και τις μαζεύω ξεπροβάλλουν ταιριαστές απο το σωρό σαν εκείνες τις εικόνες που βγαίνουν τρισδιάστατες μέσα από μια άλλη εικόνα όταν ξέρεις πως να κοιτάξεις ( είναι σε κάτι βιβλία που στα γερμανικά λέγονται "das magische Augen" ). Bρίσκουν την τελευταία στιγμή το ταίρι τους. Κι άλλες μένουν πάλι μονές. Λοιπόν αυτές που μένουν τελικά μονές πολύ τις συμπαθώ και για να μη μένουν παραπονεμένες στο συρτάρι τις φορώ κι ας είναι αταίριαστες, κάνω μάλιστα ωραίους και χαρούμενους συνδιασμούς και γεμίζω ανάλαφρα συναισθήματα. Είναι σα να γίνομαι πάλι παιδί και να κλείνω σκανταλιάρικα το μάτι...
Κι αυτό που ήθελα να πω ξεκινώντας είναι πως έχω την εντύπωση ότι κάτι ανάλογο με τις κάλτσες συμβαίνει και με τους ανθρώπους, που στο καλό χάνονται και δεν μπορούν να βρεθούν;

2007-08-01T23:14:00.000+03:00

Πάει τόσος καιρός που δεν έχω γράψει κάτι κι έτσι νιώθω μια περίεργη αμηχανία τώρα που ξανακάθησα μπροστά στον υπολογιστή, σα να έχω να απολογηθώ για τη συμπεριφορά μου... Παράξενο.

Αύριο φεύγουμε πάλι κι είμαι μ' ένα μεγάλο άγχος μέσα μου. Χαίρομαι που θα πάμε πάλι στο Πήλιο, χαίρομαι που θα δούμε ανθρώπους δικούς μας, ξέρω πως θα περάσουμε καλά, κι όμως... Είναι που αφήνω τον πατέρα μου πίσω, είναι που είναι πάντα θλιμμένος και κακότροπος, είναι που δεν ξέρω τον τρόπο να κάνω κάτι γι' αυτό; Νιώθω τόσο κοντά του και τόσο ξένη ταυτόχρονα και νιώθω ενοχές.

κεράσι γλυκό

2007-06-14T23:58:00.000+03:00

Είχα τα νεύρα μου από το πρωί, πράγμα καθόλου σπάνιο τώρα τελευταία...τρέχω και δεν προλαβαίνω! Κι εκεί που καθόμουν στο γραφείο μου προσπαθώντας να τελειώσω κάτι έρχεται ο πατέρας μου, να πάμε , λέει να μαζέψουμε κεράσια για την Κατερίνα, προχτές μου είπε, παπού πολύ μου αρέσουν τα κεράσια και με βοηθάνε και με τη δυσκοιλιότητα... Εδω να διευκρινίσω πως για τον πατέρα μου δουλειά είναι μόνο ότι έχει να κάνει με τα χέρια, με βρίσκει χαμένη σε βιβλία και χαρτιά, καίγομαι, δεν προλαβαίνω και λέει π.χ. να με πας μέχρι τον κουρέα, ή στη λαϊκή ή να πάμε να μαζέψουμε κάτι από το χωράφι, όπως καλή ώρα τώρα. Ποτέ δε ρωτάει αν μπορώ... Κι εγώ πάντα μπορώ, για κανέναν άλλο δεν θα το έκανα, για τον πατέρα μου πάντα μπορώ, χωρίς αυτός τις περισσότερες φορές, αν όχι πάντα, να καταλαβαίνει πως ό,τι κάνω το κάνω γιατί θέλω να του δίνω χαρά... Μάλλον νομίζει ότι δε μου κοστίζει τίποτε...

Έτσι λοιπόν πήγαμε για κεράσια. Λατρεύω τα κεράσια, κι όταν τα μαζεύεις από το δέντρο σε πιάνει και θέλεις κι ακόμα λίγα, κι ακόμα λίγα και μετά στο σπίτι λες, μάνα μου, που θα τα βάλω όλα αυτά, τι θα τα κάνω, πόσα να φάμε;

Έτσι προέκυψε το γλυκό κεράσι! Μου αρέσει άλλωστε πολύ να το τρώω με γιαούρτι, γλυκό μαυροκέρασο, ή το καλοκαίρι με την πολλή ζέστη να το βάζω σε παγωμένο νερό και να κάνω κερασάδα, όπως κάποτε μας έκανε η μητέρα μου.

Συνταγή; 1 και 1/2 κιλό κεράσια

1 και 1/2 κιλό ζάχαρη

1 ποτήρι νερό

1 κουταλάκι του γλυκού τριμμένο μαχλέπι

χυμό από ένα μεγάλο λεμόνι

πλένουμε τα κεράσια και βγάζουμε τα κουκούτσια τους, ρίχνουμε το νερό στα κουκούτσια και μετά το στραγγίζουμε πάνω στην κατσαρόλα όπου έχουμε βάλει τα κεράσια (έτσι δε χάνουμε καθόλου απο τους χυμούς του κερασιού). Προσθέτουμε από πάνω τη ζάχαρη και αφήνουμε να σταθεί περίπου 12 ώρες. Βράζουμε το γλυκό μέχρι να δέσει το σιρόπι, ξαφρίζοντας το στην αρχή. Το λεμόνι και το μαχλέπι (προαιρετικό) τα βάζουμε κατά το τέλος. Βάζουμε το γλυκό σε γυάλινα βάζα, τα κλείνουμε καλά και τα γυρίζουμε ανάποδα και τα σκεπάζουμε για αρκετές ώρες με μια πετσέτα, για να κολλήσει το καπάκι. Κρατιούνται έτσι πάρα - πάρα πολύ καιρό, χρόνια, εννοείται εκτός ψυγείου.

Αυτό για το μαχλέπι το διάβασα στο "Γαστρονόμο" και πραγματικά του πήγε πολύ!

ποιός θέλει να τον κεράσω;

Περιττό να πω ότι δεν έχω πια καθόλου νεύρα...

ένας χρόνος

2007-06-07T22:12:00.000+03:00

Χτες συμπληρώθηκε ένας χρόνος. Ήταν 6 Ιουνίου θυμάμαι, ήμουν στην αίθουσα υπολογιστών του σχολείου, τελείωνα κάποια δουλειά κι ήμουν τελείως ζαλισμένη, είχα διαβάσει κάπου για τα blogs κι είπα δεν ψάχνεις λίγο, έτσι, να δεις τι είναι…
Έφυγα έχοντας κάνει το δικό μου blog, πολύ χαρούμενη, λες και είχα καταφέρει ποιος ξέρει τι…
Άρχισα να γράφω δειλά, δειλά μετά από κάποιον καιρό. Ήμουν πολύ διστακτική, είχα την αίσθηση ότι εκτίθεμαι, σαν κάπως να ήμουν γυμνή στο δρόμο, και καλά ο δρόμος ήταν άδειος, δε με έβλεπε κανείς… Αγνοούσαν οι πάντες την ύπαρξή μου κι όμως εγώ εξακολουθούσα να νρέπομαι! Μετά πέρασα στη φάση του να νιώθω κάπως παράξενα και ριγμένη, παιδιά δε με διάβαζε κανείς, γιατί να με διαβάσει άλλωστε; Ένιωθα σαν παιδί που δεν το παίζουν κι η αλήθεια είναι πως τα τελευταία τριάντα χρόνια δεν είχα πρόβλημα αυτοεκτίμησης, βρε λες; Μου ερχόταν να φωνάξω, κοιτάξτε με, είμαι και γω εδώ, μπορεί να μην είμαι κάτι εξαιρετικό αλλά καλούλα είμαι πάλι κι αν μου δώσετε θάρρος, μπορεί να γίνω και καλύτερη…
Και μετά άρχισα να επικοινωνώ, κατέβηκα από το βάθρο όπου είχα στημένο τον εαυτό μου και άρχισα να επικοινωνώ…
Τώρα, ένα χρόνο μετά, έχω να πω πως γι αυτό παραμένω, για την επικοινωνία με τα όποια προβλήματά της, με τις όποιες δυσχέρειες… Ήταν στιγμές που ένιωσα πιο ζωντανή εδώ παρά στην πραγματική μου ζωή, ήταν στιγμές που μοιράστηκα συναισθήματα έντονα, που ένιωσα ότι αδειάζω, ήταν στιγμές που έκλαιγα με λυγμούς γράφοντας ή διαβάζοντας κάτι…
Ο χρόνος μου είναι λιγοστός και δεν μπορώ να είμαι εδώ όσο ίσως νομίζω ότι θα έπρεπε… Δε γράφω όσα σχόλια θα ήθελα, συχνά δεν απαντώ σε σχόλια που μου κάνουν, δεν είμαι τυπική, δεν γράφω συχνά… κι ούτε έχω πολλές προσδοκίες, κι αυτός ο χώρος έχει τους καλούς και τους κακούς του, όπως και ο υπόλοιπος κόσμος μας, γιατί θα έπρεπε εδώ να είναι διαφορετικά; Κάνεις λοιπόν και εδώ τις επιλογές σου, που καμιά φορά μπορεί να αποδειχθούν και λανθασμένες, αλλά έτσι δεν είναι η ζωή;
Τώρα, ένα χρόνο μετά, έχω να πω πως μου αρέσει που έχω αυτό το blog.
Τα λέμε…

τι γίνεται;

2007-06-07T02:10:00.000+03:00

Τελικά αναρωτιέμαι, τι γίνεται και πως έφτασα ως εδώ; Μόνη στον υπολογιστή, υπακούοντας σε ποιά ανάγκη; Μόνοι στον υπολογιστή, υπακούοντας σε ποιά ανάγκη;

Για την Αμαλία

2007-06-01T00:11:00.000+03:00

1 Ιουνίου 2007

«Ο ασθενής έχει το δικαίωμα του σεβασμού του προσώπου του και της ανθρώπινης αξιοπρέπειάς του.»

(σύμφωνα με τις διατάξεις του άρθρου 47 του Ν. 2071/ 1992)

«Να γίνουν εξαίρεση οι αλμπάνηδες ρε παιδιά, όχι ο κανόνας...»

(Αμαλία Καλυβίνου, 1977-2007)

Από την ηλικία των οκτώ ετών, η Αμαλία ξεκίνησε να πονάει. Παρά τις συνεχείς επισκέψεις της σε γιατρούς και νοσοκομεία, κανένας δεν κατάφερε να διαγνώσει εγκαίρως το καλόηθες νευρίνωμα στο πόδι της. Δεκαεπτά χρόνια αργότερα, η Αμαλία έμαθε ότι το νευρίνωμα είχε πια μεταλλαχθεί σε κακόηθες νεόπλασμα.

Για τα επόμενα πέντε χρόνια η Αμαλία είχε να παλέψει όχι μόνο με τον καρκίνο και τον ακρωτηριασμό, αλλά και με την παθογένεια ενός Εθνικού Συστήματος Υγείας που επιλέγει να κλείνει τα μάτια στα φακελάκια κι επιμένει να κωλυσιεργεί με παράλογες γραφειοκρατικές διαδικασίες. Εκτός από τις ακτινοβολίες και τη χημειοθεραπεία, η Αμαλία είχε να αντιμετωπίσει την οικονομική εκμετάλλευση από γιατρούς που στάθηκαν απέναντί της και όχι δίπλα της. Πέρα από τον πόνο, είχε να υπομείνει την απληστία των ιδιωτικών κλινικών και την ταλαιπωρία στις ουρές των ασφαλιστικών ταμείων για μία σφραγίδα.

Η Αμαλία άφησε την τελευταία της πνοή την Παρασκευή 25 Μαΐου 2007. Ήταν μόλις 30 ετών.

Πριν φύγει, πρόλαβε να καταγράψει την εμπειρία της και να τη μοιραστεί μαζί μας μέσα από το διαδικτυακό της ημερολόγιο. Στην ηλεκτρονική διεύθυνση http://fakellaki.blogspot.com, η νεαρή φιλόλογος κατήγγειλε επώνυμα τους γιατρούς που αναγκάστηκε να δωροδοκήσει, επαινώντας παράλληλα εκείνους που επέλεξαν να τιμήσουν τον Ορκο του Ιπποκράτη. Η μαρτυρία της συγκίνησε χιλιάδες ανθρώπους, που της στάθηκαν συμπαραστάτες στον άνισο αγώνα της μέχρι το τέλος.

«Ο στόχος της Αμαλίας ήταν να πει την ιστορία της, ώστε μέσα απ' αυτήν να αφυπνίσει όσο το δυνατόν περισσότερους ανθρώπους και συνειδήσεις. Κυρίως ήθελε να δείξει ότι υπάρχουν τρόποι αντίστασης στην αυθαιρεσία και την εξουσία των ασυνείδητων και ανάλγητων γιατρών, αλλά και των γραφειοκρατών υπαλλήλων του συστήματος υγείας.»

(Δικαία Τσαβαρή και Γεωργία Καλυβίνου - μητέρα και αδελφή της Αμαλίας)

Σύμφωνα με τις διατάξεις του άρθρου 77 του Ν. 2071/1992, θεωρείται πειθαρχικό παράπτωμα για τους γιατρούς του Ε.Σ.Υ:

«Η δωροληψία και ιδίως η λήψη αμοιβής και η αποδοχή οποιασδήποτε άλλης περιουσιακής παροχής, για την προσφορά οποιασδήποτε ιατρικής υπηρεσίας.»

Η Αμαλία Καλυβίνου αγωνίστηκε για πράγματα που θεωρούνται αυτονόητα σε ένα σύγχρονο ευρωπαϊκό κράτος. Δυστυχώς δεν είναι και τόσο αυτονόητα στην Ελλάδα. Συνεχίζοντας την προσπάθεια που ξεκίνησε η Αμαλία, διαμαρτυρόμαστε δημόσια και απαιτούμε:

ΝΑ ΛΗΦΘΟΥΝ ΑΜΕΣΑ ΜΕΤΡΑ ΑΠΟ ΤΗΝ ΠΟΛΙΤΕΙΑ ΩΣΤΕ ΝΑ ΣΤΑΜΑΤΗΣΟΥΝ ΤΑ ΦΑΚΕΛΑΚΙΑ ΚΑΙ Η ΑΝΙΣΟΤΗΤΑ ΠΟΥ ΕΠΙΦΕΡΟΥΝ ΣΤΗΝ ΑΝΤΙΜΕΤΩΠΙΣΗ ΤΩΝ ΑΣΘΕΝΩΝ
ΝΑ ΓΙΝΕΙ ΠΙΟ ΕΥΕΛΙΚΤΟΣ Ο ΚΡΑΤΙΚΟΣ ΜΗΧΑΝΙΣΜΟΣ ΩΣΤΕ ΝΑ ΜΗ ΘΡΗΝΗΣΟΥΜΕ ΞΑΝΑ ΘΥΜΑΤΑ ΤΩΝ ΧΡΟΝΟΒΟΡΩΝ ΓΡΑΦΕΙΟΚΡΑΤΙΚΩΝ ΔΙΑΔΙΚΑΣΙΩΝ
ΝΑ ΕΠΙΒΛΗΘΕΙ ΑΥΣΤΗΡΟΤΕΡΟΣ ΕΛΕΓΧΟΣ ΣΤΗ ΔΙΑΠΛΟΚΗ ΦΑΡΜΑΚΕΥΤΙΚΩΝ ΕΤΑΙΡΕΙΩΝ ΚΑΙ ΙΑΤΡΙΚΟΥ ΚΑΤΕΣΤΗΜΕΝΟΥ
ΝΑ ΑΞΙΟΠΟΙΗΘΟΥΝ ΟΙ ΑΝΕΚΜΕΤΑΛΛΕΥΤΕΣ ΝΟΣΟΚΟΜΕΙΑΚΕΣ ΥΠΟΔΟΜΕΣ ΚΑΙ ΝΑ ΥΠΑΡΞΕΙ ΣΥΝΕΧΗΣ ΚΑΙ ΑΡΤΙΑ ΕΠΙΣΤΗΜΟΝΙΚΗ ΚΑΤΑΡΤΙΣΗ ΓΙΑ ΟΛΟΥΣ ΤΟΥΣ ΓΙΑΤΡΟΥΣ ΚΑΙ ΤΟΥΣ ΝΟΣΗΛΕΥΤΕΣ ΤΟΥ Ε.Σ.Υ.
ΝΑ ΚΑΘΙΕΡΩΘΕΙ Η ΨΗΦΙΟΠΟΙΗΣΗ ΤΟΥ ΙΑΤΡΙΚΟΥ ΦΑΚΕΛΟΥ ΤΟΥ ΑΣΘΕΝΟΥΣ ΠΑΝΕΛΛΗΝΙΩΣ, ΩΣΤΕ ΝΑ ΕΠΙΣΠΕΥΔΕΤΑΙ Η ΣΩΣΤΗ ΔΙΑΓΝΩΣΗ ΚΑΙ ΘΕΡΑΠΕΙΑ
ΑΣ ΠΑΨΕΙ ΠΛΕΟΝ Η ΥΠΟΚΡΙΣΙΑ ΤΩΝ ΚΥΒΕΡΝΩΝΤΩΝ, ΠΟΥ ΠΡΟΤΙΜΟΥΝ ΝΑ ΛΑΔΩΝΟΝΤΑΙ ΟΙ ΓΙΑΤΡΟΙ ΑΠΟ ΤΟΥΣ ΑΣΘΕΝΕΙΣ ΠΑΡΑ ΝΑ ΑΜΕΙΒΟΝΤΑΙ ΑΞΙΟΠΡΕΠΩΣ ΑΠΟ ΤΟ ΚΡΑΤΟΣ.

ΟΧΙ ΑΛΛΑ ΦΑΚΕΛΑΚΙΑ
ΟΧΙ ΑΛΛΗ ΓΡΑΦΕΙΟΚΡΑΤΙΑ
ΟΧΙ ΑΛΛΟΣ ΕΜΠΑΙΓΜΟΣ
ΔΙΚΑΙΟΥΜΑΣΤΕ ΔΩΡΕΑΝ ΚΑΙ ΑΠΟΤΕΛΕΣΜΑΤΙΚΗ ΠΕΡΙΘΑΛΨΗ. ΓΙΑ ΟΛΟΥΣ.

Την επόμενη φορά που θα χρειαστεί να δώσετε φακελάκι, μην το κάνετε. Προτιμήστε καλύτερα να κάνετε μια δωρεά. Η τελευταία επιθυμία της Αμαλίας ήταν η ενίσχυση της υπό ανέγερση Ογκολογικής Μονάδας Παίδων.

(Σύλλογος Ελπίδα, τηλ: 210-7757153, e-mail: infο@elpida.org, λογαριασμός Εθνικής Τράπεζας: 080/480898-36, λογαριασμός Alphabank: 152-002-002-000-515. Θυμηθείτε να αναφέρετε ότι η δωρεά σας είναι "για την Αμαλία").

ΔΙΑΔΙΚΤΥΑΚΗ ΚΙΝΗΣΗ ΦΙΛΩΝ ΤΗΣ ΑΜΑΛΙΑΣ

2007-05-27T20:57:00.000+03:00

Όταν την γνώρισα ήταν μόλις είχε χωρίσει. Ήταν μαζί του όλα τα φοιτητικά του χρόνια. Αυτός σπούδαζε ιατρική. Την άφησε, χωρίς δικαιολογίες, όταν τελείωσε τις σπουδές του και έπρεπε πια να σκεφτεί σοβαρά για το μέλλον του. Παντρεύτηκε αφού τελείωσε το στρατιωτικό του κι έκανε έναν γάμο πολύ καθώς πρέπει και με εγγυήσεις για ένα λαμπρό επαγγελματικό μέλλον. Χώρισε περίπου δέκα χρόνια αργότερα.

Αυτή δεν παντρεύτηκε, βασικά δεν έκανε καν άλλη σχέση πέρα από μια-δυό περιστασιακές χαζοκαταστάσεις...
Στη ζωή της πάντα υπήρχαν μόνο δύο χρώματα, ή άσπρο ή μαύρο, κι αφού δεν μπορούσε να είναι μαζί του έμεινε μόνη, έτσι χωρίς δικαιολογίες, εδώ και πάνω από είκοσι χρόνια...

Όχι, δε συναντήθηκαν ποτέ ξανά.

Είναι η φίλη μου η Ελένη.

2007-05-22T21:07:00.000+03:00

Αυτές τις μέρες βαριέμαι φρικτά...
Τίποτε δε μου κάνει κέφι, βασικά σέρνομαι για να κάνω ο,τιδήποτε...
Εν τω μεταξύ, κάθε χρόνο τέτοια εποχή το παθαίνω αυτό, και κάθε χρόνο τέτοια εποχή έχω πολλά αρχινισμένα πράγματα που πρέπει να τελειώσουν! Πίεση, φοβερή πίεση και το μόνο που θέλω είναι να ασχολούμαι με τα λουλούδια μου, να έχω γύρω μου τα βιβλία και τα περιοδικά μου, να μαγειρεύω ωραία φαγητά και γλυκά, να βγαίνω για ποτά, να κάνω βόλτες, να βρίσκω κόσμο για ωραίες συζητήσεις...
Κουράγιο, θα μου πω...

Γυμναστική (2)

2007-05-21T20:30:00.000+03:00

Ξυπνάω το πρωί και έχω τις μαύρες μου. Βασικά δε θέλω να σηκωθώ καθόλου από το κρεββάτι. Θα μπορούσα να είμαι κουκουλωμένη εκεί με τις ώρες...

Σηκώνομαι, τουαλέτα, φοράω τις φόρμες μου, βρίζω, γιατί νά 'χω μάθει έτσι..., μονολογώ διάφορα, φοράω τα παπούτσια μου και φεύγω.

Αρχίζουμε στις 9 το πρωί. Φτάνω στάνταρ με 1-2 λεπτά καθυστέρηση, λες και τό 'χω ταγμένο. Αλλάζω παπούτσια, φοράω τα αθλητικά μου, μπαίνω μέσα και μπαίνω στο ρυθμό. Είναι τελείως μονότονος, αυτή η χαζή ρυθμική μουσική που δεν ξέρω πως τη λένε, ούτε σε ποιό είδος ανήκει, νταπ,νταπ,νταπ... και που το μόνο που μπορείς να κάνεις μ' αυτήν είναι να γυμνάζεσαι. Και μετά είναι η φωνή του Δημήτρη, του γυμναστή μας, ένα, δύο, τρία...είκοσι, ή ένα, δύο, τρία.... σαράντα, πενήντα, εξήντα, ανάλογα με το πόσο άχτι μας έχει την κάθε μέρα που τον αναγκάζουμε να μας γυμνάζει πρωί- πρωί! Και ανάποδα, εκατό, ενενηνταενιά, ενενήνταοκτώ, ενενήνταεπτά.... ένα, κανένα, ουφ!

Λοιπόν, όλη αυτήν την ώρα δε σκέφτομαι τίποτε, τα πάντα μένουν στο πίσω- πίσω μέρος του μυαλού μου και όσο το σώμα μου κουράζεται, το μυαλό και η ψυχή μου ξεκουράζονται... Δεν έχω τίποτε άλλο να κάνω από το να υπακούω, να ακολουθώ τα παραγγέλματα και να υποτάσσομαι, και αυτό γι' αυτήν τη μία ώρα είναι λυτρωτικό. Τελικά σκέφτομαι έχει την ευκολία του το να υπακούς απλά, να γίνεσαι ένα εκτελεστικό όργανο, να μην έχεις καμμία ευθύνη κι αυτός ο συνδυασμός της ρυθμικής υποταγής είναι άκρως διαλογιστικός... Πολλές φορές μέσα από τη διαδικασία αυτή ξεκαθαρίζουν πράγματα μέσα μου, πράγματα που μπορεί να με απασχολούσαν μέρες...

Κι όταν φεύγω είμαι άλλος άνθρωπος, δεν έχω πια τις μαύρες μου, είμαι ανάλαφρη και γεμάτη ενέργεια και ο καφές που σε λίγο θα πιώ φαντάζει ως η μέγιστη πολυτέλεια...!

Είμαι τελείως ούφο;

της στιγμής

2007-05-10T23:31:00.000+03:00

μου τη δίνουν οι άνθρωποι που παίρνουν πολύ στα σοβαρά τον εαυτό τους, οι σοβαροφανείς, αυτοί που είναι σα να έχουν καταπιεί ένα καλάμι...
μου τη δίνει που πολλοί τέτοιοι άνθρωποι έχουν μαζευτεί γύγω τριγύρω...
μου τη δίνει που θέλουν να επιβάλουν το δικό τους τρόπο σκέψης και αισθητικής γενικότερα...
κι ακόμα περισσότερο μου τη δίνει που φαίνεται ότι τα καταφέρνουν....
αυτό όμως που πραγματικά με τρομάζει είναι ότι μπορεί παραγματικά να τα καταφέρουν...

Διεθνής Αμνηστία

2007-05-04T00:32:00.000+03:00

Φαντάσου ότι είσαι ένας νέος 25 χρονών που μένεις σε μια χώρα, η οποία συστηματικά καταπιέζει την ελευθερία της έκφρασης. Οι περισσότερες ιστοσελιδες με θέμα τα ανθρώπινα δικαιώματα “μπλοκάρονται” από ένα εθνικό φίλτρο και δεν εμφανίζονται ποτέ στην οθόνή σου. Θέλεις να επικοινωνείς με ανθρώπους από όλο τον κόσμο κι έτσι χρησιμοποιείς το PalTalk, ένα chat room που αν και η έδρα του είναι στην Νεά Υόρκη αλλά πολλοί χρήστες του μιλάνε τη γλώσσα σου. Στην ουσία είναι το παράθυρο του απομονωμένου κόσμου σου.Μια μέρα που έχετε μαζευτεί στο σπίτι σου με φίλους και μιλάτε με άλλους χρήστες στο chat room, εισβάλλουν ξαφνικά στις τρεις το πρωί 50 αστυνομικοί, σας χτυπάνε και σε φυλακίζουν σε πλήρη απομόνωση για 9 ολόκληρους μήνες χωρίς ποτέ να σου απαγγελθούν κατηγορίες.Περνάνε αυτοί οι μήνες και αφήνεσαι «ελεύθερος». Δε φοβάσαι να κατακρίνεις δημόσια την κυβέρνηση και υποστηρίζεις την αναγκαιότητα ειρηνικής αλλαγής της πολιτικής κατάστασης (στη χώρα σου είναι νόμιμο μόνο ένα πολιτικό κόμμα). Περίπου έξι βδομάδες μετά όμως, εκεί που κάθεσαι σε ίντερνετ-καφέ παρέα με τον αδερφό σου και διαβάζεις τα email σου και ειδησεογραφικά sites, σε πλησιάζουν άντρες της Ασφάλειας, σου φοράνε χειροπέδες και σε αναγκάζουν να τους οδηγήσεις σπίτι σου, όπου βρίσκουν και κατάσχουν, μία κάμερα, ένα κασετόφωνο, 2 CD και ένα βιβλίο που για κακή σου τύχη είναι απαγορευμένο επειδή υποστηρίζει την αναγκαιότητα δημοψηφίσματος για πολυκομματισμό στη χώρα.
Αν σε έλεγαν Truong Quoc Tuan και έμενες στο Βιετνάμ, τι νομίζεις ότι θα συνέβαινε μετά;
Θα ήσουν σε ένα κελί σε πλήρη απομόνωση χωρίς καμιά επαφή με δικηγόρους ή συγγενικά πρόσωπα. Θα σε κατηγορούσαν για προπαγάνδα εναντίον του κράτους και θα αναρωτιόσουν, στα αλήθεια για ποιο λόγο και για πόσα κλικ του ποντικιού σου αντιμετωπίζεις 20 χρόνια κάθειρξη…
Ή φαντάσου να δουλεύεις ως δημοσιογράφος σε κινέζικη εφημερίδα.Τις παραμονές της 15ης επετείου από τη σφαγή στην πλατεία Τιενανμέν, σε συνάντηση του προσωπικού της εφημερίδας, σάς δείχνουν ένα μέμο από το Κεντρικό Τμήμα Προπαγάνδας για το πώς θα πρέπει να καλύψετε τις επετειακές εκδηλώσεις. Σε αυτό δίνονται οδηγίες στους εργαζόμενους στα ΜΜΕ να «κατευθύνουν σωστά την κοινή γνώμη», να «μην δημοσιεύουν ποτέ απόψεις που δεν είναι σύμφωνες με την επίσημη πολιτική» και να καταδίδουν στις αρχές τυχόν υποψίες που έχουν για συναδέλφους τους που επικοινωνούν με δημοκρατικά στοιχεία στο εξωτερικό.Εσύ κρατάς σημειώσεις από αυτό το μέμο και το στέλνεις με email από τον προσωπικό σου yahoo! λογαριασμό σε κάποιον γνωστό σου στην Αμερική που διαχειρίζεται ένα πολύ γνωστό κινέζικο website, το Δημοκρατικό Φόρουμ. Το email δημοσιεύεται την ίδια μέρα με το ψευδώνυμο “198964” στα ανεξάρτητα κινεζόφωνα websites του εξωτερικού που έτσι κι αλλιώς είναι απαγορευμένα στη χώρα.Σε συλλαμβάνουν μερικούς μήνες αργότερα. Η εταιρία Yahoo! θα έχει πολύ απλά δώσει τα στοιχεία του λογαριασμού της ηλεκτρονικής σου διεύθυνσης και την ακριβή τοποθεσία από την οποία στάλθηκε το επίμαχο email.
Αν το όνομά σου ήταν Shi Tao και έμενες στην Κίνα, τι νομίζεις ότι θα συνέβαινε μετά;
Θα καταδικαζόσουν με την κατηγορία της προδοσίας κρατικών μυστικών σε 10ετή κάθειρξη. Η γυναίκα σου θα ανακρινόταν καθημερινά από τις αρχές και η δουλειά θα της πίεζε να σε χωρίσει, πράγμα που τελικά θα έκανε. Θα είχες ελάχιστη επαφή με την οικογένειά σου. Θα μεταφερόσουν σε φυλακές υψίστης ασφάλειας και θα σου απαγόρευαν γράφεις ή να διαβάζεις. Η Επιτροπή Προστασίας Δημοσιογράφων θα σου απένειμε το Διεθνές Βραβείο Τύπου για την Ελευθερία, το οποίο φυσικά δε θα μπορούσες να παραλάβεις.
Φαντάσου να μπορούσες να απελευθερώσεις τον Truong Quoc Tuan και τον Shi Tao. Μπορείς!Μπες στο www.amnesty.org.gr και πάρε μέρος στην εκστρατεία της Διεθνούς Αμνηστίας για την ελευθερία της έκφρασης στο ίντερνετ!

Γυμναστική (1)

2007-04-30T12:16:00.000+03:00

Μου αρέσει η γυμναστική. Δηλαδή δε μου αρέσει ακριβώς, είμαι εθισμένη σ’ αυτήν. Γυμνάζομαι εδώ και δώδεκα χρόνια συνεχώς, χωρίς διαλείμματα, οπωσδήποτε τρεις φορές την εβδομάδα. Τα τελευταία τέσσερα χρόνια εργάζομαι το απόγευμα κι έτσι κάνω πρωινή γυμναστική, Δευτέρα – Τετάρτη - Παρασκευή, 9 με 10.
Είμαστε ένα τμήμα ενός γυμναστηρίου που αποτελείται από 4-5 σταθερά μέλη, και άλλα 4-5 που πάνε κι έρχονται… Το τμήμα γεμίζει συνήθως κατά τα τέλη Μάη, αρχές Ιούνη, για ευνόητους λόγους, από γυναίκες που αγκομαχούν απελπισμένες που προσδοκούν αποτελέσματα που ποτέ βέβαια δεν έρχονται μ’ έναν και δύο μήνες γυμναστικής…
Τώρα γιατί γυμνάζομαι εγώ; Πρέπει να πω ότι το ερώτημα αυτό μ’ έχει απασχολήσει πολλές φορές. Στο παρελθόν θεωρούσα πως δεν είμαι καθόλου ο τύπος της γυμναστικής, ιδέα που μου είχε κολλήσει από την πρώτη Γυμνασίου χάρη σε μία γυμνάστρια που είχαμε και που ήταν ικανή να οδηγήσει την αυτοεκτίμηση της κάθε έφηβης που έπεφτε στα χέρια της πιο κάτω κι από τον πάτο της πιο μακρινής θάλασσας. Δεν θα την ξεχάσω ποτέ μου. Νομίζω ότι μου έκανε πολύ κακό με την ειρωνεία και το σαρκαστικό της ύφος… Όπως δε θα ξεχάσω τις απαράδεκτα δύσκολες ασκήσεις που μας έβαζε να κάνουμε μία φορά το τρίμηνο για να μας βαθμολογήσει, κυβίστηση, κανονική και ανάποδη, κατακόρυφο, γέφυρα και, το χειρότερο, να πηδάμε ένα τεράστιο σαμάρι, απορώ πως δεν πάθαμε καμιά χοντρή ζημιά μ’ αυτό, να σπάσουμε καμιά μέση… Μη φαντάζεστε πως όλα αυτά μας τα δίδασκε, κάθε άλλο, όλες τις ώρες του μαθήματος της γυμναστικής μας έβαζε να τρέχουμε γύρω από το σχολείο, όλο το τετράγωνο, ενώ αυτή χαριεντιζόταν με τους φαντάρους από το στρατόπεδο που ήταν απέναντι από το σχολείο μας…
Ο βαθμός μου στη γυμναστική ήταν 10 στο πρώτο δίμηνο, 10 στο δεύτερο, 10 στο τρίτο, ενώ 20 στο τέλος όταν αντιλήφθηκε ότι ήμουν πολύ καλή στα άλλα μαθήματα… Τι να πω, επαγγελματική συνέπεια και υπευθυνότητα…
Ρε, λες να γυμνάζομαι για να αποδείξω στην κ. Χ. ότι τελικά δεν ήμουν ανεπίδεκτη μαθήσεως;

Ζήλεια

2007-04-22T13:05:00.000+03:00

Όταν νιώθω ζήλεια σιχαίνομαι τον εαυτό μου. Είναι ένα συναίσθημα που με κάνει να νιώθω ποταπή, ένα τίποτα, ένα με το χώμα…
Γιατί νιώθω αυτό το τσιμπηματάκι όταν μου λένε πως κάποιος έκανε πολλά λεφτά ή πολλά παιδιά ή πολύ ωραίο σπίτι ή έγραψε βιβλίο ή πήρε προαγωγή ή γενικά έκανε κάτι πολύ καλό;
Εννοείται πως νιώθω αυτού του είδους την ζήλεια όταν πρόκειται για άτομα που γνωρίζω από κοντά, γιατί διαφορετικά ζηλεύω για παράδειγμα τη Μάγια Τσόκλη για τα ταξίδια που κάνει, και διαφορετικά τη Μαρία που είναι έγκυος στο τέταρτο παιδί της ή τον Τάσο που ξεκίνησε μια καινούρια δουλειά που πάει πολύ καλά…
Αυτή λοιπόν είναι μια πλευρά του εαυτού μου που δε μου αρέσει καθόλου…

Νέντα

2007-04-17T10:04:00.000+03:00

Είδα μια εξαιρετική παράσταση! Το " Νέντα ", έργο της Τεοντόρα Ντίμοβα από τη Βουλγαρία. Παίζεται στο Μικρό Θέατρο της Μονής Λαζαριστών στη Θεσσαλονίκη.

Ένα έργο για τις ανθρώπινες σχέσεις, για τις σχέσεις μέσα στην οικογένεια...

Ένα έργο από αυτά που σε κάνουν να προβληματιστείς για τον εαυτό σου και τη θέση σου μέσα στον κόσμο, που σε δυσκολεύουν ίσως, φέρνοντας σε αντιμέτωπο με δικές σου πλευρές, αντίξοες, που σε συγκινούν βαθύτατα...

Ήταν μαγευτικά σ' αυτήν την παράσταση. Νομίζω πως αξίζουν συγχαρητήρια σε όλους τους συντελεστές της!

Αυτή η μικρή ( Ερατώ Πίσση ), που υποδύεται τη Νέντα, είναι πολύ καλή!

Μεγάλο Σάββατο

2007-04-07T10:23:00.000+03:00

Θυμάμαι αυτήν τη μέρα απ’ όταν ήμουν μικρή σαν κάτι διαφορετικό…
Με κίνδυνο να θυμήσω έκθεση μαθήτριας δημοτικού, έχω να πω πως όλα ήταν αλλιώτικα… Φυσούσε ένα ελαφρό αεράκι που ταξίδευε γλυκά τα λιγοστά σύννεφα στον ουρανό. Τα δέντρα, τα χορτάρια, τα λουλούδια είχαν πιο ζωντανά τα χρώματά τους, σα να τα είχε περάσει μ’ ένα πινέλο με γυαλιστικό κάποιος αόρατος ζωγράφος. Τα νερά ακούγονταν ανακατεμένα με άγνωστους μεταλλικούς ήχους, κυλούσαν μπροστά σου γεμάτα κρυστάλλινα αστέρια που χάιδευαν τα φύλλα της ιτιάς. Τα πλατάνια στην πλατεία λες κι είχαν γίνει πιο ψηλά και το ηλεκτρόφωνο από κάτω περίμενε σιωπώντας μεγαλόπρεπα την επόμενη μέρα… Πολύς ξένος κόσμος μαζεύονταν στο χωριό, δηλ. όχι ακριβώς ξένος, δικοί μας που ζούσαν στην πόλη ή στο εξωτερικό. Τα σπίτια φορούσαν από μέρες τα καλά τους, οι αυλές ετοιμάζονταν για τις μεγάλες παρέες του αύριο και όλα λαμποκοπούσαν. Δεν έχω πραγματικά άλλη λέξη: λαμποκοπούσαν, όπως μετά από μέρες βροχής φυσάει ένας αέρας που στεγνώνει και καθαρίζει τα πάντα και τα βουνά απέναντι έρχονται πιο κοντά και μπορείς να δεις ως και τα δέντρα… Κι ο ήλιος… Βασιλιάς, γεμάτος μεγαλοσύνη…
Και να μυρίζεις τις μωβ βιολέτες από τους κήπους και τις καφεκίτρινες, εκείνες τις παλιές… Και οι πασχαλιές να οργιάζουν…
Έτσι ήταν πάντα το Μεγάλο Σάββατο, από το πρωί και για όλη τη μέρα, και, δεν θα το πιστέψετε… έτσι είναι για μένα πάντα, κάθε Μεγάλο Σάββατο, όπου και να είμαι, κι όχι μόνο εδώ στο σπίτι, στο χωριό που άνοιξα πρωί-πρωί την πόρτα και είχα πάλι τη γνώριμη αυτή αίσθηση…
Είναι η αναμονή που τη δημιουργεί, μια συλλογική αναμονή για άλλη μία Ανάσταση;

Καφές

2007-04-04T11:46:00.000+03:00

Εδώ μου αρέσει να πίνω τον καφέ μου...

Στο ποτάμι

2007-03-29T10:37:00.000+03:00

" - Κύρα, βοήθησε το Θανάση να περάσει το ποτάμι,σήκωσέ τον παιδί μου , αυτός είναι μικρός , δε θα τα καταφέρει μόνος του!
Γύρισε και κοίταξε τη δασκάλα όλο νεύρα…Της έφταναν τα δικά της , δεν ήθελε να ασχοληθεί με προβλήματα άλλων. Άσε που αυτό το παιδί της την έδινε στα νεύρα. Ανάποδο, νευρικό, ανάγωγο, σταματημό δεν είχε,σαν ένα αγρίμι, ενοχλούσε τους πάντες και τα πάντα. Δεν το χώνευε καθόλου.
Ένα ξένο παιδί ήταν. Δε γεννήθηκε στο χωριό τους. Από κάπου αλλού το έφεραν, από ένα μακρινό χωριό. Πέθαναν οι γονείς του ή κάτι τέτοιο και το πήρε για δικό του ένα ζευγάρι που δεν έκανε παιδιά . Καλοί άνθρωποι , μετρημένοι .
- Κύρα , είπα…,τη συνέφερε η δασκάλα. Στράφηκε απότομα , άρπαξε και σήκωσε με τα δυο της χέρια το μικρό αγόρι , δρασκέλισε πάνω απ’τις πέτρες προσέχοντας να μη βραχεί κι αυτή και το άφησε, βράζοντας από θυμό, στην απέναντι όχθη.
Τότε τον κοίταξε για πρώτη φορά στα μάτια. Κι αυτό ήταν. Πάγωσε. Πισωγύρισε τρομαγμένη απ’το αντιγύρισμα της ματιάς του. Τι κρύβονταν μέσα; Μίσος; Οργή; Θυμός; Αλλά και πόση ομορφιά… Που θα μπορούσαν να υπάρχουν άλλα τέτοια μάτια, θάλασσα τρικυμισμένη; "

Αυτοί οι δύο τύποι ήταν η γιαγιά και ο παπούς μου. Δύο άνθρωποι τελείως διαφορετικοί μεταξύ τους. Τους λάτρευα και τους δύο.

7 από τις ταινίες που μ' αρέσουν

2007-03-19T12:49:00.000+02:00

Τα καλύτερα χρόνια της ζωής μας

Ο παγωμένος δρομέας

Κρυμμένος

Η γέφυρα του ποταμού Κβάι

Ο ταχυδρόμος

Dogville

Das Leben der Anderen

και ευχαριστώ την jojo που μου έδωσε την ευκαιρία...

Καλό Σαββατοκύριακο!

2007-03-17T09:52:00.000+02:00

Παιχνίδι...

2007-03-15T10:40:00.000+02:00

Δεν μου ήταν και τόσο εύκολο πρέπει να πω… Αλλά αφού η πρόσκληση ήταν από την υφάντρα , έβαλα τα δυνατά μου, και ό,τι ήθελε προκύψει!...

Τα χρειώδη!...χμ… Ποτέ δεν τον ενδιέφεραν…Θα μπορούσε να ζει σαν ένα φυτό, σαν ένα δέντρο, να σαν τον πεύκο της αυλής, που είναι εκεί χωρίς να ζητάει ποτέ, τίποτα .Ή σαν τα πετεινά του ουρανού.
Δεν έχει ζωή, δεν έχει στόχους, δεν είναι του κόσμου ετούτου αυτός… Ζει μέσα από τους άλλους. Από μικρό παιδί, πάντα έτσι. Το σούρουπο έπαιρνε τους δρόμους για τα ταξίδια του στα φωτισμένα παράθυρα των σπιτιών. Ερανιστής στιγμών. Ξένων στιγμών. Εμβριθής αναγνώστης ψυχών. Εν αγνοία τους.
Μια παράθεση εικόνων κάθε βράδυ… Άλλος φωνάζει, άλλος κλαίει, άλλος διαβάζει, άλλος χορεύει, άλλοι αγαπιούνται, άλλοι μαλώνουν, κάποιοι είναι μόνοι, άλλοι έχουν τραπέζι κι είναι πολλοί μαζί, η Κατερίνα διαβάζει ασταμάτητα τον τελευταίο καιρό, φαίνεται δίνει κάποιες εξετάσεις, ο Πέτρος χτυπάει το κεφάλι του στον τοίχο…
Μια σύμμειξη εικόνων κάθε βράδυ, που διογκώνονται διυλισμένες μέσ’ στο μυαλό του, μέσ’ στην ψυχή του. Τις αποκρυπτογραφεί και τις χάνει, και τίποτα άλλο δεν μπορεί να κάνει μέχρι να σκοτεινιάσει και πάλι…

πεντόπετρες

2007-02-22T11:02:00.001+02:00

Λλλλοιπόν…εκεί που ένιωθα σαν τη μικρή Ελένη, που κάθεται και κλαίει γιατί δεν την παίζουν οι φιλενάδες της, ήρθε και για μένα τη φτωχή μια πρόσκληση! Τι καλός άνθρωπος αυτός ο κύριος o kairos και πόσο τον ευχαριστώ που με σκέφτηκε…
Λοιπόν, εγώ αρχικά είχα καταλάβει πως μ’ αυτό το παιχνίδι είναι σα να βγάζουμε τ’ άπλυτά μας στη φόρα, αλλά στη συνέχεια είδα πως γράφουμε και για ό,τι μας αρέσει κ.τ.λ. δηλ. κάπως σαν όταν μας βάζαν στο σχολείο να γράψουμε έκθεση με «Ελεύθερο Θέμα». Έτσι έχουμε και λέμε:

Έκανα εγώ πρόταση γάμου στον άντρα μου κι έτσι έχασα τη χαρά του να με παρακαλάει κάποιος να με παντρευτεί γιατί δεν μπορεί να ζήσει χωρίς εμένα…
Έκλεβα κέρματα από τον κουμπαρά του άντρα μου και δεν έλεγα κουβέντα όταν εκείνος αναρωτιόταν γιατί επιτέλους αυτός ο κουμπαράς αργεί τόσο να γεμίσει ( έβαζε κέρματα μόνο των 2 ευρώ )
Μου αρέσουν τα παραμύθια
Θα ήθελα να χα(ω)θώ μέσα στο χιόνι
Λατρεύω το πρώτο κεφάλαιο του Μόμπι-Ντικ, το έχω διαβάσει άπειρες φορές, το ξέρω σχεδόν απ’ έξω, ποτέ όμως δεν προχώρησα παρακάτω…

Αρκετά ! Και το μπαλάκι το δίνω στους: Maria Iribarne, rick, alex , Socrates και meriamon.

Υ.Γ. Α, και κάτι τελευταίο, ξέρω πολύ λίγα πράγματα από Η/Υ και νιώθω κόμπλεξ γι’ αυτό μπροστά σ’ αυτά που βλέπω εδώ στα blogs!

Το καρναβάλι

2007-02-19T17:56:00.000+02:00

Παιδιά, τώρα που τελείωσε, μπορώ να πω ότι δε μου αρέσει το καρναβάλι ή θα μου ορμήξουν όλοι;

Κούραση

2007-02-09T00:21:00.000+02:00

Ο δικός μου πατέρας είχε την άποψη πως έπρεπε από μικρά να μάθουμε να δουλεύουμε. Έτσι, με το που τελείωσα το δημοτικό, άρχισα να δουλεύω σε ένα κονσερβοποιείο που υπήρχε τότε στο χωριό, καθώς επίσης και στα χωράφια μας. Μαζί μου την πάτησε κι ο αδερφός μου, κι ας ήταν μικρότερος… Τσάπισμα, μάζεμα ροδάκινα, μήλα, πιπεριές κι ό,τι βάλει ο νους σου…
Δεν τα ήθελα καθόλου τότε τα χωράφια. Νομίζω πως αυτό συνετέλεσε πολύ στο να σπουδάσω. Άλλος δρόμος δεν υπήρχε. Δεν τα ήθελα καθόλου.
Η πιο ευτυχισμένη στιγμή της μέρας ήταν το σούρουπο, όταν πια φεύγαμε απ’ το χωράφι. Πολύ μικρή, στο κάρο, λίγο μεγαλύτερη, στην πλατφόρμα. Ο πατέρας οδηγούσε, πρώτα τις αγελάδες, αργότερα το τρακτέρ. Κι αυτή η αίσθηση της τελειωμένης μέρας που αφήνει μουδιασμένο το κορμί σου, με το ήλιο πορτοκαλοκόκκινο να χάνεται πίσω από τα γαλάζια βουνά, με τους σημαντικούς άλλους της ζωής σου εκεί, μαζί σου, να μοιράζονται την ίδια κούραση, και να μη θέλεις να φτάσεις στο σπίτι, γιατί είναι όμορφα όλα γύρω και είναι καλά που είσαι κουρασμένος, η αίσθηση αυτή, νομίζω θα μείνει για πάντα μέσα μου. Και χαίρομαι γι’ αυτό.
Τώρα αγαπώ τα χωράφια. Ηρεμώ με το χώμα. Και λατρεύω τη μυρωδιά του, ιδίως αμέσως μετά τις πρώτες σταγόνες της βροχής.
Τώρα θα ήθελα η κούρασή μου να είναι μόνο σωματική. Νομίζω ότι είναι η μόνη υγιής κούραση.

πως κοιμήθηκες;

2007-02-07T07:49:00.000+02:00

Κοιμήθηκες καλά; η ερώτηση αυτή λίγα χρόνια πριν μου προκαλούσε μεγάλη αμηχανία...δεν καταλάβαινα τι ακριβώς με ρωτούσαν, ο ύπνος είναι ύπνος, σκεφτόμουν, πέφτεις, κοιμάσαι, ξυπνάς μετά από κάποιες ώρες, συνήθως οκτώ...κι όλα είναι μια χαρά, τι ερώτηση είναι αυτή;
Τώρα ξέρω. Ξέρω πως ο ύπνος έχει ποιότητες. Ξέρω πως μπορεί να ξυπνήσεις μετά από δύο ώρες ύπνου, μέσα στη μαύρη νύχτα, και να είσαι χορτάτος από ύπνο και να μην ξέρεις τι να κάνεις γιατί όλοι οι άλλοι κοιμούνται στις τρεις το πρωί, και είναι μαύρο σκοτάδι κι εσύ στριφογυρνάς απεγνωσμένα στο κρεββάτι προσπαθώντας να διώξεις τις μαύρες σκέψεις που συνηθίζουν να έρχονται ακριβώς τότε, είναι η αγαπημένη τους ώρα, ή τους στίχους αυτού του ηλίθιου τραγουδιού που άκουσες το βράδυ πριν πέσεις και κόλλησαν στο μυαλό και έρχονται και ξανάρχονται εκατό, χίλιες, αμέτρητες φορές σαν να κόλλησε η βελόνα και τώρα τίποτε δε γίνεται...
Τώρα ξέρω. Και το εκτιμώ πολύ όταν δικοί μου άνθρωποι με ρωτούν, πως κοιμήθηκες; κοιμήθηκες καλά;
Εσείς πως κοιμηθήκατε;

Συννεφιααααά!

2007-01-23T09:58:00.000+02:00

και στην ψυχή μου... Είναι από κείνες τις μέρες που δε θέλω να κουνηθώ από τη θέση μου, που όλα μου φαίνονται άδεια και όλοι υποκριτές, και ό,τι κι αν κάνω είναι ανούσιο.
Αυτό το συναίσθημα όμως δε με βαραίνει τέτοιες μέρες, είναι λες και ταιριάζει στο φόντο κι η απραξία και η μελαγχολία, αντί να με κουράζει με ξεκουράζει αγακαλιάζοντάς με...

Απάντηση

2007-01-21T01:12:00.000+02:00

Χρωστάω μιαν απάντηση, έχω μια εκκρεμότητα από το ποστ μου της 15ης Δεκέμβρη. Λοιπόν στην ιστορία αυτή ο καθένας συμβολίζει κάτι και η σειρά, με την οποία βάζουμε εμείς τα πρόσωπα της από τον πιο αθώο προς τον πιο ένοχο, δείχνει τις προτεραιότητες που έχουμε στη ζωή μας ( καλά, μην το παίρνετε και τοις μετρητοίς!... ). Και, έχουμε και λέμε:

· γυναίκα = συναίσθημα
· βαρκάρης = προσωπικό συμφέρον
· σοφός = λογική
· πρωτόγονος = σεξουαλικό ένστικτο
· άντρας = κοινή γνώμη

Εγώ τα έγραψα εδώ με τη σειρά που παρουσιάζονται στην ιστορία...
Έχουμε περάσει όμορφα βράδια παρέα λέγοντας τέτοιες ιστορίες, μιλάμε για πολύ γέλιο!

Ταγκόρ

2007-01-19T12:57:00.000+02:00

« Ξυπνούσα και έβρισκα το μήνυμά του το πρωί.
Δε ξέρω τι ήταν αυτό που μου ’φερνε, γιατί δε ξέρω να διαβάζω καθόλου.
Θ’ αφήσω τον σοφό μέσα στα βιβλία του, δε θα τον ρωτήσω καθόλου: μπορώ τάχα να ξέρω αν θα μπορούσε να καταλάβει το δικό μου μήνυμα;
Θ’ αγγίξω το πρόσωπό μου με το γράμμα, θα το σφίξω πάνω στην καρδιά μου.
Όταν η νύχτα θα γίνει σιωπηλή και τ’ αστέρια θα βγουν ένα-ένα, θα το ανοίξω πάνω στα πόδια μου και θα μείνω σιωπηλός.
Τα φύλλα που μουρμουρίζουνε θα μου το διαβάσουνε με δυνατή φωνή, το γρήγορο ποτάμι θα μου το σιγοψιθυρίσει και τα εφτά αστέρια της γνωριμίας θα μου το τραγουδήσουνε από τους ουρανούς.
Δε κατάφερα να βρω αυτό που ψάχνω. Αυτό που θάθελα να μάθω δε το καταλαβαίνω καθόλου. Μα αυτό το μήνυμα που δεν ήξερα να αποκρυπτογραφήσω υποβάσταξε το φορτίο μου και οι σκέψεις μου γίνανε μελωδίες. »

Ραμπιτρανάθ Ταγκόρ, « Ένα καλάθι με καρπούς »

Παγωμένη

2007-01-18T20:57:00.000+02:00

Λοιπόν μαμά, μόνο σε σένα θα μπορούσα να μιλήσω εδώ και πολύ καιρό για όλα αυτά που συμβαίνουν , μόνο σε σένα και σε κανέναν άλλον. Αλλά να που δεν μπορούσα ούτε σε σένα…Στέκω εδώ σαν παγωμένη. Οι λέξεις, σωρός μέσα μου, αρνούνται να ακολουθήσουν τους κανόνες γραμματικής και συντακτικού και να βγουν ωραίες, ωραίες στην οθόνη του υπολογιστή μου. Άλλοτε νομίζω ότι είναι πολύ λίγες για να εκφράσουν ό,τι έχω μέσα μου, άλλοτε πάρα πολλές…
Είναι λίγες όταν αφορούν ένα πολύ σημαντικό για μένα πρόσωπο και την υγεία του, είναι πολλές όταν έχουν να κάνουν με τη ζωή ή με το θάνατο…Τον τελευταίο μήνα όλα όσα θεωρούσα δεδομένα αποδείχθηκε περίτρανα πως δεν ήταν. Και είναι άλλο το να φιλοσοφείς και να λες διάφορα κι άλλο να τα ζεις. Γι αυτό είμαι παγωμένη, θέλω χρόνο, χρόνο για να απορροφήσω τους κραδασμούς, χρόνο για να βάλω τα πράγματα σε μια σειρά μέσα μου. Το έχω ανάγκη αυτό.

Ευχές

2006-12-21T23:29:00.000+02:00

καλές γιορτές σ' όλους!

εμείς θα λείψουμε για λίγο...
ευχηθείτε μας να μας παν όλα καλά!

προσ-ευχή

2006-12-21T06:53:00.000+02:00

Μπορώ να προσευχηθώ online;......................................
...............................................................................................
...............................................................................................
.......................................................... για σένα.

οι ελέφαντες

2006-12-19T23:14:00.000+02:00

Μια ολόκληρη ώρα η δασκάλα τους έκανε ζοωλογία. Όταν τελείωσε την παράδοση, ρώτησε τον Τόμμυ:
- Τώρα, Τόμμυ, πες μας που βρίσκουμε τους ελέφαντες;
-Οι ελέφαντες, κυρία, είναι τόσο μεγάλα και άγαρμπα ζώα, που σχεδόν ποτέ δεν χάνονται.

Ο ξάδερφός μου

2006-12-16T13:18:00.000+02:00

Έχω έναν ξάδερφο. Ζει κάπου μακριά από μας. Πολύ μακριά. Όχι ότι είναι τόσα πολλά τα χιλιόμετρα που μας χωρίζουν, όχι, είναι που μας χωρίζουν κάποια σύνορα. Και τα σύνορα πρέπει να το πάρεις απόφαση για να τα περάσεις, ειδικά όταν δεν τα θέλησες, ειδικά όταν πονάνε. Σύνορα, βαρειά, δύσκολη λέξη...σίδερο.
Βρεθήκαμε πριν ένα μήνα περίπου. Ήταν τότε που είχα πάρει την απόφαση να τα περάσω τα σύνορα. Από τότε έχω την εικόνα του συνέχεια μπροστά μου, δηλαδή όχι ακριβώς μπροστά μου, αλλά να, σαν κάτι που υπάρχει πάντα, αλλά σε δεύτερο πλάνο, σαν πίσω από ένα πέπλο, κι είναι έτοιμο να ξεπηδήσει από εκεί, να σου φανερωθεί, αλλά χωρίς να σε εκπλήξει...

Έτσι έγινε σήμερα το πρωί. Μια ασήμαντη αφορμή, το βάζο με το μέλι και η χαλαρή κουβέντα του πρωινού...Ο Ζεμπλής έχει μέλισσες. Το μέλι που τρώμε είναι δικό του. Οι κυψέλες του βρίσκονται πίσω από το σπίτι τους. Αυτός βρίσκεται πάντα εκεί. Δε συναναστρέφεται με κόσμο. Ζει ανάμεσα στις μέλισσες και το βουητό τους. Έχει μια γυναίκα κι ένα γιο, ένα πανέμορφο αγόρι δεκατριών χρόνων με κάτι μάτια, θάλασσες τρικυμισμένες. Ο Ζεμπλής όμως είναι σα να ζει μόνος του. Μόνος στον κόσμο αυτόν, αυτός κι οι μέλισσες.

Τον είδαμε μια φορά σ' αυτό μας το ταξίδι, όταν φτάσαμε και μας καλωσόρισε. Ακουμπισμένος στον τοίχο, το τσιγάρο στο στόμα, μια θλίψη στα μάτια. Τον ξαναείδαμε όταν φύγαμε, τρεις μέρες μετά, και μας αποχαιρέτησε. Η θλίψη εκεί. Στο ενδιάμεσο διάστημα απλά κάπου περιφέρονταν, πίσω, στις μέλισσες και στο θερμοκήπιο. Πάντα σε δεύτερο πλάνο. Και πάντα έτσι ήταν, από μικρός.
Τον αγαπώ. Για όλα αυτά που δε λέει. Για όλα αυτά που ίσως δεν πει ποτέ του. Και που αφήνω τον εαυτό μου να νομίζει πως είναι κρυμμένα στο μέλι που μας δίνει, χωρίς να μας κοιτάει στα μάτια...

πρό-σ-κληση!

2006-12-15T11:18:00.000+02:00

Στόλισα το δέντρο!

το σπίτι (έχω κόλλημα με τα αγγελάκια)

άναψα φωτιά στο τζάκι ....

και σας προσκαλώ! Ιδιαιτέρως μάλιστα την εαρινή συμφωνία !

κι επειδή, μουσικές δεν ξέρω ακόμα να βάζω, σκέφτηκα να σας πω μια ιστορία...

Ήταν κάποτε, λοιπόν, μια γυναίκα που ζούσε σ' ένα χωριό, όπως εγώ καλή ώρα. Ο άντρας της όμως δούλευε κάπου μακριά και αυτή, αφού πέρασε καιρός που δεν τον είχε δει, κι αφού πολύ τον πεθύμησε σκέφτηκε να πάει αυτή κοντά του. Για να πάει όμως εκεί που δούλευε ο άντρας της έπρεπε να περάσει από ένα μεγάλο, βαθύ ποτάμι κι αυτό γινόταν μόνο με βάρκα. Έξω απ' το ποτάμι ήταν ένας βαρκάρης, πάει λοιπόν και του λέει, θα με περάσεις απέναντι; Βεβαίως, απαντάει ο βαρκάρης, θέλω όμως για πληρωμή όλα σου τα ρούχα!...Σέκος αυτή. Γυμνή θα πήγαινε στον άντρα τη; Ο θεός να φυλάει! Φεύγει, γυρίζει σπίτι, αλλά δεν μπορεί να ησυχάσει...το μυαλό της στον άντρα της, θέλει να πάει να τον δει! Δεν μπορούσε ωστόσο να αποφασίσει μόνη της...Στο χωριό ζούσε ένας σοφός γέροντας και πήγε να ζητήσει τη συμβουλή του, το και το του λέει, και συ σε παρακαλώ, πες μου τι να κάνω; Σκέφτεται, σκέφτεται ο σοφός, όπως κάθε σοφός που σέβεται τον εαυτό του και της απαντάει μετά από πολλή ώρα: Εσύ, μόνη σου θα αποφασίσεις! Και, για να μην τα πολυλογώ, αυτή αποφάσισε όπως κάθε ερωτευμένη γυναίκα, (που δεν σέβεται τον εαυτό της!), να πάει στον άντρα της κι ας δώσει τα ρούχα της στον βαρκάρη...Έτσι κι έγινε, φτάνει λοιπόν στην απέναντι όχθη γυμνή, και για να πάει εκεί που δουλεύει ο άντρας της πρέπει πρώτα να περάσει μέσα από ένα δάσος. Παίρνει λοιπόν το δρόμο, καλή ξεδιαλεγμένη και γυμνή και διασχίζει το δάσος. Έλα όμως που μέσα σ' αυτό το δάσος ζούσε ένας από τους ελάχιστους εναπομείναντες στην εποχή μας πρωτόγονους, που μόλις την βλέπει ορμάει πάνω της και την βιάζει! Τώρα; τι μπορούσε να κάνει; Κλαμένη συνεχίζει το δρόμο της και φτάνει κάποια στιγμή στον άντρα της. Μόλις τον βλέπει το κλάμα της γίνεται δυνατότερο, τρέχει, πέφτει στην αγκαλιά του, τι έπαθες την ρωτάει αυτός, το και το του λέει αυτή μέσα από τα αναφιλητά της, και τότε ο άντρας της, όπως κάθε άντρας που σέβεται τον εαυτό του, γυρίζει και, να φύγεις, της λέει, εγώ δεν θέλω να έχω τέτοια γυναίκα...

Η πρό-κληση, για όλους εσάς που ενδώσατε στην πρό-σ-κληση, είναι:

γράψτε, παρακαλώ, με σειρά τα πέντε πρόσωπα της ιστορίας μας, ξεκινώντας από τον πιο αθώο και φτάνοντας στον πιο ένοχο.

Για τη λύση θα τα πούμε σ' ένα από τα επόμενα ποστ κι όποιος το ξέρει να μην το φανερώσει στους άλλους!

Άντε παιδιά, καλές γιορτές να έχουμε!

πασχαλίτσα

2006-12-12T15:02:00.000+02:00

Αυτό το μικρό κολεόπτερο που το όνομά του στα Λατινικά είναι coccus, σπόρος, ονομάζεται παντού "Ζώο του Καλού Θεού" και χρησιμεύει πάνω από όλα στα παιδάκια για να κάνουν μετεωρολογικές προβλέψεις. Την κλείνουν στο χέρι και μόλις την ελευθερώσουν, αν πετάξει μακριά, "αύριο θα κάνει καλό καιρό". Μεταξύ των εφήβων λέγεται πως πετά προς τον αγαπημένο, ή εκείνον που πρόκειται να αγαπηθεί. Σε πολλές περιοχές, όπως π.χ. στη Σαβοϊα, έχει ρόλο αγγελιαφόρου μεταξύ ανθρώπου και Θεού. " Πήγαινε ζήτα από το Θεό να μην υπάρχουν άνθρωποι λυπημένοι ", λέει ένα παιδικό τραγουδάκι των γαλλικών Άλπεων.

ανατολή

2006-12-11T08:52:00.000+02:00

"Κι όταν γυρεύεις το θαύμα
πρέπει να σπείρεις το αίμα σου στις οκτώ γωνιές
των ανέμων
γιατί το θαύμα δεν είναι πουθενά
παρά κυκλοφορεί μέσα στις φλέβες του ανθρώπου"

ΓΙΩΡΓΟΣ ΣΕΦΕΡΗΣ

Παιδιά, καλημέρα, καλή βδομάδα!

taleme

2006-12-08T08:39:00.000+02:00

Θέλω να έρθει ο χειμώνας. Μπορεί;
Βαρέθηκα πια τις μέρες με ήλιο…Σα να πλησιάζουν Χριστούγεννα στην Αυστραλία μου φαίνεται! Κι αυτά τα φωτάκια, τόσα πολλά και τόσο κιτς, ω θεοί!
Μπορώ να έχω μια λυτρωτική συννεφιά;

Οι μύθοι του Αισώπου ή πως ένα κορίτσι έμαθε να διαβάζει...

2006-12-06T22:13:00.000+02:00

Ήταν κάποτε ένα μικρό κορίτσι, που ζούσε σ ’ένα μικρό χωριό με τη μαμά και τον μπαμπά του και τις δυο μικρότερες αδερφές του. Είχε μεγαλώσει πια αρκετά, πήγαινε στην Τρίτη Δημοτικού, αλλά δεν ήξερε ακόμα να διαβάζει…ή μάλλον ήξερε, αλλά συλλαβιστά και γι’ αυτό όλα τα παιδιά στην τάξη του το κορόιδευαν.
Δεν ήταν που δεν του άρεσε το σχολείο, ούτε που δεν έπαιρνε τα γράμματα, κι ούτε που δεν ήθελε να μάθει καλά ανάγνωση, σαν τα άλλα παιδιά που η γλώσσα τους έτρεχε…Ίσα –ίσα που πολλές φορές τη μάγευε ο κόσμος που υπήρχε πίσω από τις λέξεις, όταν κατάφερνε να δει καθαρά. Μόνο που τις περισσότερες φορές δεν μπορούσε, δεν μπορούσε να δει, γιατί οι εικόνες μπερδεύονταν, σκέπαζε η μία την άλλη, και πότε ήταν αυτή που ο πατέρας γύριζε στο σπίτι μεθυσμένος όπως πάντα, με τα μάτια και την ψυχή θολά, που θάμπωνε τα γράμματα, όσο μεγάλα κι αν ήταν, πότε το αίμα από το κεφάλι της μαμάς στον τοίχο έφευγε κι ερχόταν στο βιβλίο και τότε οι συλλαβές χάνονταν, τρελαίνονταν, πηδούσαν από δω κι από εκεί, όπως η καρδιά στο στήθος του κοριτσιού.
Οι καλύτερες μέρες για το Λενιώ ήταν όταν είχε λιακάδα στο μυαλό και ο μπαμπάς ήταν μακριά. Τότε προσπαθούσε, και σήκωνε το χέρι στο σχολείο για να διαβάσει κι αυτό. Ήταν όμως τα άλλα παιδιά που με το παραμικρό λάθος της γελούσαν και τότε αυτή τα έχανε και τραύλιζε.
Μια μέρα χτύπησε η πόρτα της τάξης και μπήκε μέσα ο πατέρας του κοριτσιού. Ήρθα, λέει στη δασκάλα, να πάρω το Λενιώ, γιατί έχει τύφο και πρέπει να την πάμε στο νοσοκομείο. Το λεωφορείο και στη Θεσσαλονίκη. Στο μεγάλο νοσοκομείο, ένας μήνας περίπου. Η μαμά κι ο μπαμπάς στο χωριό, ερχόντουσαν αραιά και που. Το κορίτσι το φρόντιζε μια θεία και οι νοσοκόμες. Μια μέρα η θεία ήρθε κρατώντας στο χέρι δυο βιβλία, το ένα χρωματιστό, τα παραμύθια του Άντερσεν και το άλλο, πολύ χοντρό, άσπρο με μαύρα γράμματα, οι μύθοι του Αισώπου. Ησυχία, φροντίδα, μύθοι, παραμύθια…Για ένα σχεδόν μήνα δεν ακούγονταν βήματα που τρέκλιζαν στο σκοτάδι, ούτε φωνές, κατηγόριες, μαλώματα, βογκητά…Μόνο του διάβαζε…
Την πρώτη μέρα που πήγε στο σχολείο αφότου έγινε καλά, σήκωσε το χέρι να διαβάσει το μάθημα. Η δασκάλα που το αγαπούσε, ρώτησε, είσαι σίγουρη Λενιώ; Δεν απάντησε, μόνο άρχισε να διαβάζει και τότε όλοι γύρω χάθηκαν, το μόνο που είδε όταν τελείωσε την ανάγνωση ήταν το γεμάτο χαρά βλέμμα της δασκάλας, το μόνο που ένιωσε διαβάζοντας ήταν η σιωπή των συμμαθητών του.
Πέρασαν τα χρόνια, το Λενιώ έγινε γυναίκα και μάνα. Προσπαθεί να ζει όσο γίνεται καλύτερα, πότε τα καταφέρνει και τότε όλα γύρω λαμποκοπούν κι η ψυχή της είναι ανάλαφρη όπως όταν πέφτει το πρώτο καλό χιόνι κι αυτή βαδίζει μόνη στα χωράφια του χωριού. Πότε δεν τα καταφέρνει και τότε …θέλει να βλέπει μόνο ηλιοβασιλέματα …τίποτε άλλο.

«…Στον τόσο μικρό πλανήτη σου όμως, έφτανε να πας την καρέκλα σου λίγα βήματα παραπέρα, για να δης το σούρουπο κάθε φορά που σου έκανε κέφι…
- Μια μέρα , είδα τον ήλιο να βασιλεύει σαράντα τρεις φορές!
Κι ύστερα από λίγο απόσωσες:
-Ξέρεις… όταν είναι κανείς πολύ λυπημένος, αγαπά τα ηλιοβασιλέματα …
-Ήσουν λοιπόν τόσο λυπημένος τη μέρα με τις σαράντα τρεις φορές;
Μα ο μικρός πρίγκηπας δεν αποκρίθηκε.»

Antoine de Saint-Exypery, «Ο Μικρός Πρίγκηπας», μετάφραση Στρατή Τσίρκα, εκδόσεις Ηριδανός.

Δώρο Ασημένιο Ποίημα

2006-12-03T21:35:00.000+02:00

Αυτό που ακολουθεί είναι ένα πολύ αγαπημένο μου ποίημα. Χτες είχα έτσι μια διάθεση καλή και το θυμήθηκα, θέλησα να το γράψω εδώ και δε θυμόμουν τους στίχους, ούτε και έβρισκα το βιβλίο με την ποιητική συλλογή, όμως γι’ αυτό υπάρχει το google, ε; Αυτό που μου έκανε εντύπωση ήταν ότι είναι πολλοί αυτοί που το έχουν γράψει στο μπλογκ τους, άρα πολλοί αυτοί που το αγαπούν….

Δώρο Ασημένιο Ποίημα

Ξέρω πως είναι τίποτε όλ' αυτά και πως η γλώσσα
που μιλώ δεν έχει αλφάβητο

Aφού και ο ήλιος και τα κύματα είναι μια γραφή συλ-
λαβική που την αποκρυπτογραφείς μονάχα στους και-
ρούς της λύπης και της εξορίας

Kι η πατρίδα μια τοιχογραφία μ' επιστρώσεις διαδο-
χικές φράγκικες ή σλαβικές που αν τύχει και
βαλθείς για να την αποκαταστήσεις πας αμέσως φυλακή
και δίνεις λόγο

Σ' ένα πλήθος Eξουσίες ξένες μέσω της δικής σου
πάντοτε

Όπως γίνεται για τις συμφορές

Όμως ας φανταστούμε σ' ένα παλαιών καιρών αλώνι
που μπορεί να 'ναι και σε πολυκατοικία ότι παίζουνε
παιδιά και ότι αυτός που χάνει

Πρέπει σύμφωνα με τους κανονισμούς να πει στους
άλλους και να δώσει μιαν αλήθεια

Oπόταν βρίσκονται στο τέλος όλοι να κρατούν στο χέρι
τους ένα μικρό

Δώρο ασημένιο ποίημα.

Ο.Ελύτης, Το φωτόδεντρο και η δέκατη τέταρτη ομορφιά.

Κι αυτή τη στιγμή ειλικρινά δεν ξέρω τι χρειάζομαι περισσότερο, να χαρίσω ή να βρεθώ να κρατώ στο χέρι ένα μικρό Δώρο Ασημένιο Ποίημα;

Απεχθάνομαι...

2006-12-03T00:14:00.000+02:00

"Ο μοναχικός

Απεχθάνομαι να ακολουθώ, απεχθάνομαι να ηγούμαι.
Να υπακούω; Όχι! Και να κυβερνώ; Όχι!
Όποιος δεν φοβάται τον εαυτό του δεν προκαλεί φόβο σε κανέναν.
Και μόνον όποιος προκαλεί φόβο μπορεί να οδηγήσει άλλους!
Απεχθάνομαι ακόμη και να οδηγώ τον εαυτό μου!
Μ’ αρέσει, σαν τα ζώα του δάσους και της θάλασσας,
Να χάνομαι για αρκετή ώρα
Να κάθομαι οκλαδόν σε κάποιο γοητευτικό λαβύρινθο
Να καλώ τέλος τον εαυτό μου από μακριά
Να τον πλανεύω να έρθει πάλι κοντά μου."

(Φρίντριχ Νίτσε, Η χαρούμενη επιστήμη)

Έτσι είναι ένας πολύ σημαντικός για μένα άνθρωπος, που θαυμάζω κι αγαπώ απεριόριστα…που νευρίαζα πολλές φορές μαζί του όταν δεν καταλάβαινα γιατί δεν θέλει να ηγείται…Και σήμερα το πρωί (τα πρωινά μας τα λατρεύω!) μου έδειξε αυτούς τους στίχους του Νίτσε , κι εγώ τι να πω; Τον ένιωσα ακόμη πιο κοντά μου…

Στο δικαστήριο

2006-11-30T23:56:00.000+02:00

Ο δικαστής ερωτά τον παθόντα:
- Αναγνωρίζετε εις το πρόσωπον του κατηγορουμένου τον άνθρωπον που σας έκλεψε το αυτοκίνητον σας;
-Μάλιστα, τον αναγνωρίζω, κύριε δικαστά. Αλλά μετά την αγόρευση του δικηγόρου του δεν είμαι πλέον βέβαιος αν είχα ποτέ αυτοκίνητο.

Απορία

2006-11-25T09:37:00.000+02:00

τι πολλά σχέδια μας έφτιαξε εμάς τους ανθρώπους ο Θεός!!!

ΛΗΣΜΟΝΙΕΣ

2006-11-22T23:54:00.000+02:00

(ποίημα της Μιμόζα Αχμέτι)

Πόσο φρέσκια, πλυμένη και ελαφριά
είναι η ύπαρξη μετά τη λησμονιά,νιώθω το μαλλί μου
σε σχέση με τον αέρα
και τα μάτια σε σχέση με το φως
πέρα από όπου
τρέχει το βλέμμα,
πέρα από τη σχέση, πέρα από τον ορισμό
υπαρχει κάτι άλλο
που εμείς τυχαίως το λέμε Θεό,
κάτι το άπιαστο, το φευγαλέο
το μετακινούμενο, δίνει ειδικές ευκαιρίες στην ύπαρξη,
που πάει να πει: κάθε ξύλο ή πέτρα
μπορεί να ζωντανέψει
να ενσαρκωθεί
να γίνει άστρο
κι αυτός είναι ο λόγος όλων των υπάρξεων
των πραγμάτων, των τόσων πολλών πραγμάτων
στις υπάρξεις
και φαίνεται εδώ κάποια ροπή
παρόμοια του σκοπού
κι ένας ελαφρός μαγνητισμός κάνει τις επιθυμίες μου
να ηδονίζονται
για έναν άντρα
αν και "ποτέ δεν το είχα πρόβλημα".

Λοιπόν μαμά,

2006-11-21T11:08:00.000+02:00

γερνάω βέβαια, αλλά τις περισσότερες φορές το διασκεδάζω...και επίσης έχω μια υπέροχη κόρη! Ο μεγαλύτερος καημός μου που έφυγες νωρίς είναι το ότι δεν πρόλαβες να τη δεις, να τη δεις να γεννιέται, να κλαιει , να μπουσουλάει, να γελάει , να ψελίζει, να λέει την πρώτη της λέξη, να κάνει το πρώτο της βήμα και νάναι τόσο χαρόυμενη γι'αυτό, σα ν'ανακάλυψε την Αμερική...να περνούν τα χρόνια,να μην είσαι εδώ την πρώτη μέρα στο σχολείο, στο πρώτο ποίημα, στην πρώτη Παναγίτσα στην κιτς σχολική φάτνη των Χριστουγέννων, στα πρώτα ορνιθοσκαλίσματα...στο πρώτο φιλί-με μαγεία ή χωρίς, δεν ξέρω-, στον πρώτο τοίχο, που ορθώθηκε ξαφνικά ανάμεσά μας, στις πρώτες μεγάλες συγκρούσεις, τη φορά που τα διέλυσε όλα στο δωμάτιό της, τις φορές που κλαίει μόνη, γιατί δεν έχει τις απαντήσεις, αλλά δεν τις έχω ούτε και γω...τις φορές που συζητάει με τον πατέρα της, ψάχνοντας το νόημα αυτού του κόσμου, τις φορές που νευριάζει με το δικό μου μπαμπά, ναι, με τον μπαμπά, που ποτέ δεν ήξερε να δείξει την αγάπη του, τη δείχνει πάντα, ακόμη και τώρα με λάθος τρόπο, αλλά αυτή καταλαβαίνει "δεν πειράζει μαμά, το ξέρω πως ο παπούς μ' αγαπάει, το βλέπω στα μάτια του, αυτός όμως είναι ο τρόπος του να επικοινωνεί...", και δεν είσαι εδώ ούτε τώρα, στην πρώτη της σχέση, στα πρώτα μεγάλα ανοίγματα, το παιδί μου, το παιδί μας...
Το άλλο που έχω να σου πω είναι πως πήγαμε ένα ταξίδι με τον μπαμπά, εγώ και αυτός, "πάνω" που λέγατε απ' όταν ήμουν μικρή, έτσι το θυμάμαι...Του το είχα ταγμένο από όταν έπαθε το εγκεφαλικό και μετά, τώρα όμως καταλαβαίνω πως μάλλον το είχα ταγμένο στον εαυτό μου...Ήταν ένα ταξίδι, μ'όλα τα γράμματα κεφαλαία,ταξίδι μέσα κι έξω, κατάδυση κι ανάδυση μαζί και πολλά άλλα που κάποια στιγμή μπορεί να μπορέσω να τα πω και με λόγια.
Τα άλλα δύο μέλη της οικογένειάς μου, άντρας και κόρη, καθότι της κουλτούρας και του πολιτισμού γενικότερα...και όχι τόσο του λαϊκού πολιτισμού σαν εμένα, προτίμησαν το Φεστιβάλ Κινηματογράφου της Θεσσαλονίκης! Και το τελευταίο που θέλω να σου πω, για να μπείς έτσι καλύτερα στο κλίμα της οικογένειας, είναι η συζήτηση που είχαμε το πρωί με την εγγονή σου, στο αυτοκίνητο, την ώρα που την πήγαινα σχολείο: μαμά, χθες το "χνούδι" έγραψε ένα υπέροχο κείμενο, καλά , λέω, τώρα που θα γυρίσω σπίτι, θα το διαβάσω πίνοντας τον καφέ μου. Κοίτα, μου λέει, μην αποχαυνωθείς...!Μπα, απαντώ, μη φοβάσαι, έτσι κι αλλιώς έχω καμμιά βδομάδα να μπω...Ξέρεις,συνεχίζω, τις τελευταίες μέρες έχω τόσα πολλά να πω, αλλά δεν ξέρω πως...Εγώ, κουνάει το κεφάλι της, δεν έχω τίποτε να πω και δεν ξέρω πως να το πω...
Και, ναι μαμά, μλογκάρουμε και οι δύο, και πότε-πότε μπερδευόμαστε...Φιλιά.

Συνέχεια

2006-11-14T10:29:00.000+02:00

"...Τότε οι μοίρες είπανε, τελευταία περίπτωση, αν δώσει η νύφη, που ήταν από την άλλη πλευρά του ποταμού, από τα δικά της χρόνια το παλικάρι θα ξαναζήσει. Τρέξανε οι αγγελιοφόροι και σε λίγο γύρισαν πίσω χαρούμενοι να ειδοποιήσουν τις μοίρες. Η νύφη, η κοπελιά, ζήτησε να δώσει στον δικό της όχι λίγα χρόνια αλλά τα μισά, συν ένα, είπε, για να με συνοδεύσει αυτός στην άλλη ζωή. Τότε οι μοίρες εξαφανίστηκαν και το παλικάρι σηκώθηκε όρθιο, σαν να είχε ξυπνήσει από βαρύ ύπνο. Κι έγινε ο γάμος, και το γλέντι συνεχίστηκε μέχρι το πρωί και ζήσανε αυτοί καλά και εμείς καλύτερα."

Η συνέχεια του παραμυθιού

2006-11-13T10:47:00.000+02:00

Λέω να το συνεχίσω το παραμύθι σήμερα:

« Πράγματι το παιδί μεγάλωσε, πήγε σχολείο, σπούδασε, κι ήταν πάντα ο καλύτερος. Εκεί στην πόλη όπου σπούδαζε, γνωρίστηκε με μια κοπέλα της δικής του σειράς, κοντοχωριανή που σπούδαζε στο ίδιο σχολείο, έξυπνη κι όμορφη σαν κι αυτόν. Τα δυο παιδιά αγαπήθηκαν και σαν τελείωσαν τις σπουδές τους αποφάσισαν να παντρευτούν, για να συνεχίσουν την υπόλοιπη ζωή τους μαζί, και πράγματι όρισαν την ημερομηνία της τελετής. Όλο το χωριό ήταν καλεσμένο, γλεντούσαν και χορεύανε, κι ήμουν κι εγώ εκεί. Όμως, όταν πήρανε την νύφη και πηγαίνανε προς το χωριό του, κι ενώ ο γαμπρός είχε περάσει το ποτάμι που υπήρχε ανάμεσα και η νύφη ήταν στην άλλη πλευρά, το παλικάρι ξαφνικά έπεσε κάτω νεκρό. Μαζεύτηκε ο κόσμος και παραπονεμένοι ζητήσανε τις μοίρες. Θαύμα λοιπόν εμφανίστηκαν αυτές, και έδωσαν οδηγίες να πάνε στην μάνα του παιδιού, και όσα χρόνια δώσει αυτή, το παιδί να τα ξαναζήσει. Δυστυχώς όμως οι αγγελιοφόροι γύρισαν στενοχωρημένοι διότι η μάνα τους είπε πως είναι γριά και της έχουν μείνει λίγα χρόνια και δεν μπορεί να δώσει.»

Η συνέχεια αύριο, σήμερα έχω πολλή –πολλή δουλειά…

Παραμύθι

2006-11-12T23:46:00.000+02:00

Χρειάστηκε σήμερα να πω ένα παραμύθι, κι ήταν πολύ δύσκολα, ξέμαθα ή μάλλον δεν είχα μάθει ποτέ...Λέω να κάνω μια προσπάθεια, απ'αυτά που θυμάμαι, απ'αυτά που μου έλεγες εσύ...κάπως έτσι:
Ήταν, λέει, μια φορά κι έναν καιρό ένα ανδρόγυνο που δεν είχε παιδιά και για αυτό ήταν πολύ στενοχωρημένο. Τα χρόνια περνούσαν και αυτοί παρακαλούσαν το θεό να τους αξιώσει να αποκτήσουν ένα παιδάκι. Πράγματι μετά από πολλά χρόνια, η γυναίκα έμεινε έγκυος και έφερε στον κόσμο ένα χαριτωμένο αγοράκι. Το πρώτο βράδυ της ζωής του, ήρθαν οι μοίρες για να αποφασίσουν για τη ζωή του νεογέννητου. Η πρώτη μοίρα ζήτησε το παιδί αυτό να γίνει όμορφο, έξυπνο, αλλά να πεθάνει στα πέντε του χρόνια. Μετά από λίγο ήρθε η δεύτερη μοίρα που συμφώνησε με την πρώτη για την ομορφιά και την εξυπνάδα, αλλά, λίγο πιο γενναιόδωρη, έδωσε στο παιδί άλλα δέκα χρόνια ζωής. Τότε έφτασε και η τρίτη μοίρα που και αυτή δεν είχε αντίρρρηση για την εξυπνάδα και την ομορφιά, ήθελε όμως ν’αφήσουν το παιδί να ζήσει περισσότερα χρόνια. Η απόφαση πάρθηκε τις πρωινές ώρες, πριν ξημερώσει και λήξει η συνεδρίαση. Το παιδάκι αυτό θα ζήσει ως τη μέρα του γάμου του. Τότε το ξανασυζητάμε, είπαν οι μοίρες.
Αυτά για την ώρα, τα ξαναλέμε αύριο πάλι...

ΠΟΙΗΣΗ

2006-11-12T13:49:00.000+02:00

Χθες ήταν μια ωραία βραδιά στο Κανναβουργείο της Έδεσσας. Σ' αυτόν τον χώρο, που από μόνος του λειτουργεί ποιητικά, διαβάστηκε ποίηση. Η πιο δυνατή στιγμή για μένα: όταν σ' αυτό το υποβλητικό περιβάλλον και στο ζεστό μισοσκόταδο η Μιμόζα Αχμέτι, ποιήτρια από την Αλβανία, τραγούδησε...και έδωσε με τη φωνή της το στίγμα της ποίησής της, το στίγμα της ποίησης. Στιγμές που σταμάτησε ο χρόνος, στιγμές που σε κάνουν να μη μετανιώνεις αν, κατά τα άλλα, αναγκάζεσαι να συμφύρεσαι και να αναλώνεσαι "μες στην πολλή συνάφεια του κόσμου, μες στες πολλές κινήσεις κι ομιλίες".

ΠΟΙΗΣΗ

2006-11-11T10:49:00.000+02:00

Λατρεύω την ποίηση.
Είναι η μόνη απάντηση εξακολουθώντας να παραμένει η μόνη ερώτηση.

Το κουμπί

2006-11-07T13:56:00.000+02:00

Πριν λίγο έπεσε στα χέρια μου ένα πολύ παλιό περιοδικό, (λατρεύω τα περιοδικά, παλιά και καινούρια, αλλά θα μιλήσω γι'αυτό άλλη φορά). Λέγεται "εκλογή", ΜΗΝΙΑΙΟ ΕΙΚΟΝΟΓΡΑΦΙΚΟ ΠΕΡΙΟΔΙΚΟ, και είναι το τεύχος 63, τόμος Ζ, ΙΑΝΟΥΑΡΙΟΣ 1951. Εκεί λοιπόν, και στη σελίδα " Η εύθυμη πλευρά" διαβάζω το εξής:
"Ο μεγαλύτερος θρίαμβος του ανθρώπου μετά την ανακάλυψη του ραδιοφώνου, είναι ασφαλώς το κουμπί που κλείνει το ραδιόφωνο."Το είπε κάποιος Τζων Μπούκαν, δεν ξέρω τίποτε γι'αυτόν,βρίσκω όμως ότι το ρηθέν του "τα σπάει", που λέει και η κόρη μου, και το αφιερώνω ατον φίλο "aeipote", γιατί το μυαλό μου, συνειρμικά, πήγε αμέσως στο τόσο εύστοχο post του της 6ης Νοεμβρίου.
Είναι σαφές το ότι δεν ξέρω να κάνω link...

Τα φωτισμένα παράθυρα

2006-11-07T00:22:00.000+02:00

Λατρεύω να βλέπω τα φωτισμένα παράθυρα των σπιτιών. Με γοητεύει να φαντάζομαι τη ζωή που κυκλοφορεί μέσα, ας είναι απλά, καθημερινά πράγματα. Τώρα ξύπνησαν, παίρνουν πρωινό, βιάζονται, τρέχουν, φωνάζουν ή κάποιος μόνος του, αργά-αργά ετοιμάζεται, ή ξαπλώνει μπρος στην τηλεόραση ή διαβάζει, γράφει στο γραφείο του, γι'αυτό έχει εκεί αναμμένο το φωτιστικό.
Μ'αρέσει έτσι κι ένα σπίτι εδώ που μένω. Είναι στον περιφερειακό δρόμο της μικρής μας πόλης, διαμέρισμα και βλέπεις από την μπαλκονόπορτα. Έχει πολύ ζεστά χρώματα μέσα και χαμηλό πάντα φωτισμό από ένα φωτιστικό υδρόγειο σφαίρα. Δεν ξέρω ποιοί μένουν εκεί κι ούτε θέλω να μάθω. Τους νιώθω όμως κοντά μου και θέλω να είναι πάντα καλά με την υδρόγειο σφαίρα αναμμένη, να μου δίνει το έναυσμα για κάθε ταξίδι όταν το βράδυ περνάω από κει επιστρέφοντας σπίτι.

Δεν αντέχω άλλο...

2006-11-05T22:34:00.000+02:00

κοντεύουν δέκα μέρες που είμαι χάλια. Κρυολόγησα και βήψω τρομερά πολύ, ο λαιμός μου είναι σα γδαρμένος, δεν μπορώ να ησυχάσω ούτε στιγμή. Είναι φρικτό!

Με βροχή...

2006-10-24T11:17:00.000+03:00

Ω! αυτές οι ωραίες μέρες...

2006-10-24T11:11:00.000+03:00

Θάθελα νάμαι πάλι εκεί, με ήλιο ή με βροχή...

Είμαι χαρούμενη γιατί:

2006-10-22T23:43:00.000+03:00

ήταν μια υπέροχη μέρα η σημερινή, ζεστή, φθινοπωρινή...
έκανα μπάνιο κάτω από τα καταρρακτάκια στα λουτρά του Πόζαρ...
η φίλη μου αρχίζει να συνέρχεται από την χημιοθεραπεία...
είμαι σίγουρη οτι θα βγει δυνατή απ' αυτήν την περιπέτεια...
πήρα μέρος χθες σ'ένα πολύ ενδιαφέρον σεμινάριο...
μπήκα πιο βαθιά στον κόσμο του παραμυθιού...
έχω κάτι να περιμένω για την κάθε μέρα...
ένα ον που νιάζομαι γι'αυτό χαμογέλασε πάλι...
έχω το παιδί που θα ήθελα να έχω...
είμαστε όλοι καλά..

η ψυχή μου είναι ανάλαφρη.

Συν-αίσθημα

2006-10-18T14:15:00.000+03:00

Ό,τι ακολουθεί είναι από την "Αβάσταχτη ελαφρότητα του Είναι" του Μίλαν Κούντερα.

" Όλες οι λατινογενείς γλώσσες σχηματίζουν τη λέξη συμπόνια (compassio) με τηνπρόθεση "συν" (com-) και τη ρίζα "πόνος" (passio). Σε άλλες γλώσσες, παραδείγματος χάριν στα τσέχικα, στα πολωνικά, στα γερμανικά, στα σουηδικά, η λέξη αυτή αποδίδεται με ένα ουσιαστικό που σχηματίζεται απ' το αντίστοιχο πρώτο συνθετικό, ακολουθούμενο από τη λέξη "αίσθημα" (στα τσέχικα: sou-cit, στα πολωνικά: wspol-czucie, στα γερμανικά: Mit-gefuhl, στα σουηδικά: med-kansia).
Στις λατινογενείς γλώσσες η λέξη συμπόνια σημαίνει ότι δεν μπορεί κανείς ν' αντιμετωπίζει με κρύα καρδιά τον πόνο του πλησίον, μ' άλλα λόγια: τρέφει κανείς συμπόνια για κάποιον που πάσχει. Μία άλλη λέξη, που έχει περίπου το ίδιο νόημα, ο οίκτος (αγγλικά pity, ιταλικά pieta κ.λπ.), υπονοεί κιόλας ένα είδος επιείκειας προς το άτομο που υποφέρει. Το να έχει κανείς οίκτο για μια γυναίκα, σημαίνει να είναι πιο σωστά τοποθετημένος απ' αυτήν, να σκύβει, να χαμηλώνει ως αυτήν.
Αυτός είναι ο λόγος που η λέξη συμπόνια εμπνέει γενικά τη δυσπιστία, υποδηλώνει ένα αίσθημα που θεωρείται παρακατιανό, που δεν έχει και πολλή σχέση με τον έρωτα. Το ν'αγαπάς κάποιον από συμπόνια, δεν σημαίνει ότι τον αγαπάς πραγματικά.
Στις γλώσσες που σχηματίζουν τη λέξη συμπόνια όχι με τη ρίζα "πόνος" αλλά με το ουσιαστικό "αίσθημα", η λέξη χρησιμοποιείται λίγο πολύ με την ίδια έννοια, αλλά δύσκολα μπορεί κανείς να πει ότι υποδηλώνει ένα συναίσθημα κακό ή μέτριο. Η μυστική δύναμη της ετυμολογίας της λούζει τη λέξη μ'ένα άλλο φως και της δίνει μια έννοια πιο πλατιά: το να έχεις συμπόνια (συν-αίσθημα), σημαίνει να μπορείς να ζεις μαζί με τον άλλο τη δυστυχία του, αλλά επίσης να νιώθεις μαζί του οποιοδήποτε άλλο συναίσθημα: τη χαρά, την αγωνία, την ευτυχία, τον πόνο. Αυτή εδώ η συμπόνια (με την έννοια της φροντίδας, wspolczucie, Mitgefuhl) σκιαγραφεί λοιπόν την υψηλότερη δυνατότητα της συναισθηματικής φαντασίας, την τέχνη της τηλεπάθειας των συγκινήσεων. Στην ιεραρχία των συναισθημάτων, είναι το ύψιστο συναίσθημα.
Όταν η Τερέζα ονειρευόταν ότι βύθιζε βελόνες κάτω από τα νύχια της, προδινόταν, αποκαλύπτοντας έτσι στον Τόμας ότι έψαχνε κρυφά στα συρτάρια του. Αν μια άλλη γυναίκα του έκανε κάτι τέτοιο, ποτέ πια δεν θα της απηύθυνε το λόγο. Επειδή η Τερέζα το ήξερε, του είπε: "Πέταξέ με έξω απ' την πόρτα!". Λοιπόν, όχι μόνο δεν την πέταξε έξω απ' την πόρτα, αλλά της πήρε το χέρι και της φίλησε τις άκρες των δαχτύλων γιατί, εκείνη την ίδια στιγμή, αισθανόταν κι αυτός ο ίδιος τον πόνο που ένιωθε εκείνη κάτω από τα νύχια, λες και τα νεύρα των δαχτύλων της Τερέζας συνδέονταν απευθείας με τον εγκέφαλό του.
Όποιος δεν έχει το διαβολικό χάρισμα της συμπόνιας (συν-αισθήματος) δεν μπορεί παρά να καταδικάσει εν ψυχρώ τη συμπεριφορά της Τερέζας, γιατί η ιδιωτική ζωή του άλλου είναι ιερή και δεν του ανοίγει κανείς τα συρτάρια όπου τακτοποιεί την προσωπική του αλληλογραφία. Καθώς όμως η συμπόνια είχε γίνει το πεπρωμένο (ή η κατάρα) του Τόμας, του φαινόταν ότι ήταν εκείνος που βρισκόταν γονατισμένος μπροστά στο συρτάρι του γραφείου του και δεν κατάφερνε να ξεκολλήσει τα μάτια από τις φράσεις που είχε χαράξει το χέρι της Σαμπίνας. Την καταλάβαινε την Τερέζα και όχι μόνον ήταν ανίκανος να της θυμώσει, αλλά την αγαπούσε ακόμα περισσότερο."

Σοκ

2006-10-16T18:28:00.000+03:00

Αυτό είχα πάθει και τότε με σένα. Θα πηγαίναμε στους Μολάους με τη φίλη μου τη Τζένη, είχαμε καταφέρει να βρούμε κάτι εισητήρια για μια βδομάδα με τον Κοινωνικό Τουρισμό, λίγο μετά που τελειώσαμε το Πανεπιστήμιο. Η εκδρομή αυτή δεν έγινε ποτέ. Έχω κάτι στο στήθος, μου είπες στο τηλέφωνο. Δεν ήταν απλώς "κάτι", ο όγκος ήταν τόσο μεγάλος που δεν ήταν πια εγχειρίσιμος...Και τώρα, μαθαίνω για την καλύτερή μου φίλη. Νιώθω πολύ άσχημα, το έμαθα σήμερα πριν λίγες ώρες. Έχουμε όμως χάσει επαφή και δεν ξέρω τι να κάνω...Πονάω πολύ και νιώθω μαζί θυμό. Πέρασαν σχεδόν τρεις μήνες κι εγώ το έμαθα τώρα;

Αδέσποτα

2006-10-15T01:34:00.000+03:00

Έχω μια φίλη. Είναι από τις φίλες των σχολικών χρόνων , τη γνωρίζω από την Πρώτη Γυμνασίου και καθόμασταν στο ίδιο θρανίο τα επόμενα πέντε χρόνια. Νομίζω πως αυτές οι φιλίες απλά υπάρχουν, είναι κάπου εκεί, εσύ κάνεις τις διαδρομές σου, σπας τα μούτρα σου, κάνεις πλαστικές, παγώνουν χαμόγελα στο πρόσωπό σου, αυτές εκεί, σε πείσμα κάθε ενθουσιασμού από νέες γνωριμίες. Εκεί.
Ήρθε για να ψηφίσει και γύρισα πολλά- πολλά χρόνια πίσω. Από διπλανά χωριά πηγαίναμε τότε στο Γυμνάσιο με ποδήλατα, λεοφωρεία δεν υπήρχαν, δυο-τρία χιλιόμετρα δρόμος ως την κοντινή κωμόπολη. Αφήναμε όλα τα ποδήλατα σε μια αυλή, όπου είχε το εργαστήρι του ένας που γάνωνε μπακίρια, καλός άνθρωπος και μας τα φύλαγε, έτσι χωρίς κανένα κέρδος, μάλλον φασαρία είχε...
Αυτή αγαπούσε τα αδέσποτα σκυλιά. Πάντα είχε κάποιο που προστάτευε, έβγαινε από το δρόμο της, έκανε κανα δυο χιλιόμετρα παραπάνω και πήγαινε, θυμάμαι, σ' ένα χτυπημένο αδέσποτο σκυλί, κάτω από μια γέφυρα, το σάντουϊτς που έπρεπε να φάει η ίδια στο σχολείο. Μιλούσε γι'αυτό και έκλαιγε...
Το ίδιο κάνει και τώρα. Πάντα έχει ένα αδέσποτο που προστατεύει. Για το τελευταίο, εδώ και δύο χρόνια πάει από τη μια άκρη της Θεσσαλονίκης στην άλλη. Αχ, μου λέει, δεν ξέρεις πως κάνει όταν με βλέπει...
Μερικά πράγματα δεν αλλάζουν και είναι παρήγορο αυτό. Νομίζω.

Σιχαίνομαι

2006-10-14T00:17:00.000+03:00

...τις εκλογές.
Προτιμώ τις επιλογές.

Η ίδια δυσκολία...

2006-10-12T00:50:00.000+03:00

ακόμα και τώρα που δεν είσαι εδώ, ακόμα και τώρα που φαντάζομαι πως σου μιλάω, και πάλι δε μου είναι εύκολο. Πέρασε σχεδόν ένας μήνας απ' όταν πήρα την απόφαση να μιλάω σε σένα από εδώ, και μετά σιωπή...Κάτι μου θυμίζει αυτό, ποτέ δε μιλούσα, ποτέ δεν έλεγα αυτό που πραγματικά είχα μέσα μου γιατί πάντα νόμιζα, πάντα φοβόμουν πως δε θα καταλάβαινες. Λοιπόν, αυτό απ' όπου θα σου μιλώ το λένε μπλογκ. Δεν ξέρω γιατί, κι ούτε με νοιάζει. Μου αρέσει όμως γιατί είναι άϋλο και φαντάζομαι κάπως να διασταυρώνονται μέσα από αυτό, μέσα σε αυτό φωνές, πολλές φωνές, ταξιδεύοντας μέσα στο άπειρο, σμίγουν, χωρίζονται, ξανασμίγουν. Εκεί στο άπειρο δεν είσαι και συ; Πολλές φορές σε ψάχνω κοιτώντας τον ουρανό από την αυλή του σπιτιού μας, ξέρεις, νύχτα. Πουθενά τ'αστέρια δε φαίνονται καλύτερα. Είναι σα να είσαι στο κέντρο του σύμπαντος. Εμείς τώρα μένουμε δίπλα μαμά, το ξέρεις έτσι;μας έχεις δει φαντάζομαι...Μία πόρτα κι ένας τοίχος χωρίζει τη δική μας αυλή από του μπαμπά, όμως εκεί λες κι' είναι άλλος ο ουρανός!Γαλήνη. Βρίσκει η ψυχή μου τη θέση της στον κόσμο...