μακάρι νά 'ξερα

υπάρχουν κακοί άνθρωποι; θέλω να πω ρε παιδί μου υπάρχουν άνθρωποι που ό, τι κάνουν ξεκινάει από κάτι σκοτεινό μέσα τους που τους οδηγεί στο να θέλουν να μην είναι καλά οι γύρω τους; Δυσκολεύομαι να το πιστέψω και φοβάμαι πως θα οδηγηθώ σε αμπελοφιλοσοφίες γι' αυτό σταματώ εδώ. Αυτό που θέλω όμως να πω είναι ότι νιώθω τελείως ανίσχυρη απέναντι στην κακία, όταν τη συναντώ και ότι γεννά απίστευτο θυμό μέσα μου.

τέλος

μπορώ να είμαι πολύ λογική όταν κάτι τελειώνει,

το δέχομαι, ξέρω πολύ καλά ότι έτσι πρέπει να γίνεται, όλα έχουν αρχή, μέση και τέλος και πολύ περισσότερο όταν τελειώνει κάτι που ήταν έργο προγραμματισμένο, όπου οι κόποι σου δίνουν και ένα συγκεκριμένο αποτέλεσμα,

είναι και χαρά λοιπόν όταν κάτι τέτοιο τελειώνει...

όλα αυτά καλά και σωστά και λογικά και μετριάζουν τη λύπη μου

απλά να, έχω ένα συναίσθημα που με πάει λίγο σε κείνους τους στίχους από το "βασιλιά της Ασίνης"

"υπάρχουν άραγε ανάμεσα στις χαλασμένες τούτες γραμμές
τις ακμές τις αιχμές τα κοίλα και τις καμπύλες
υπάρχουν άραγε εδώ που συναντιέται το πέρασμα της βροχής του αγέρα και της φθοράς
υπάρχουν
η κίνηση του προσώπου
το σχήμα της στοργής εκείνων που λιγόστεψαν τόσο παράξενα μες στη ζωή μας
αυτών που απόμειναν σκιές κυμάτων και στοχασμοί
με την απεραντοσύνη του πελάγου
ή μήπως όχι
δεν απομένει τίποτε παρά μόνο το βάρος
η νοσταλγία του βάρους μιας ύπαρξης ζωντανής εκεί που μένουμε τώρα ανυπόστατοι λυγίζοντας σαν τα κλωνάρια της φριχτής ιτιάς
σωριασμένα μέσα στη διάρκεια της απελπισιάς
ενώ το ρέμα κίτρινο κατεβάζει αργά βούρλα ξεριζωμένα μες στο βούρκο
εικόνα μορφής που μαρμάρωσε
με την απόφαση μιας πίκρας παντοτινής."

όνειρα-διαμερίσματα

βλέπω κάποια όνειρα επί σειρά ετών, πολλών ετών, ίδια πάντα και πάντα με αφήνουν με την ίδια διάθεση
βλέπω διαμερίσματα
διαμερίσματα τα οποία ή έχω νοικιάσει και ζήσει σε αυτά ή απλά τα έχω νοικιάσει αλλά ποτέ δεν τα κατοίκησα
από όλα αυτά τα διαμερίσματα έχω φύγει, τα εγκατέλειψα, δεν τα ξενοίκιασα ακριβώς
και από όλα αυτά τα διαμερίσματα κρατώ τα κλειδιά τους
όμως τα κλειδιά δε μου ανήκουν, ανήκουν στον ιδιοκτήτη τους στον οποίο κανονικά θα έπρεπε να τα επιστρέψω
εγώ όμως έφυγα σαν τον κλέφτη, αφήνοντας ένα άδειο διαμέρισμα και κρατώντας τα κλειδιά του
και μένω με την εκκρεμότητα
και οι μέρες, οι μήνες, τα χρόνια περνούν και εγώ φοβάμαι πάντα πως κάποιος θα μου πει, ε, δεν ντρέπεσαι, τι πράγματα είναι αυτά, να αφήνεις έτσι τα σπίτια, να φεύγεις χωρίς να πεις τίποτε, και δε σου φαινόταν
και με βλέπω να επιστρέφω σ' αυτά τα άδεια διαμερίσματα και να προσπαθώ να πείσω τον εαυτό μου να πάρει το θάρρος και να δώσει πίσω τα κλειδιά έστω και τώρα, έστω και αν είναι αργά
και ξυπνάω με χάλια διάθεση

στόχοι

και να που για άλλη μια φορά είμαι εδώ, στο ίδιο σημείο εκκίνησης, Δευτέρα πρωί, πρώτη Δευτέρα του Σεπτέμβρη, έτοιμη (;)να ξεκινήσω τη ζωή του φθινοπώρου, τη ζωή όλης της σχολικής χρονιάς
βάζω στόχους πάντα τέτοια εποχή,και παρότι αυτό με ζορίζει εξακολουθώ και το κάνω
τελικά είμαι άνθρωπος που μόνο έτσι μπορεί να λειτουργήσει, πρέπει να το δεχτώ
όχι ότι είναι και τίποτε φοβεροί οι στόχοι μου, τρίχες, να αρχίσω πάλι το γυμναστήριο, να προσέξω πάλι τη διατροφή μου, να τακτοποιήσω τα αρχεία μου, να τελειώσω το διάβασμα των τάδε βιβλίων, να δω αυτούς τους ανθρώπους, να στείλω τα τάδε χαρτιά, να αρχίσω να παρακολουθώ το τάδε τμήμα,να προγραμματίσω το....
πω, έτσι όπως τα γράφω κουράστηκα κιόλας!
φυσάει σήμερα πολύ δυνατός αέρας και έχει αρχίσει και κάνει κρύο
έξω με τον καφέ και δύο ζακέτες τη μια πάνω στην άλλη
φθινόπωρο
κάτι θα γίνει

νερό

κάπως είναι τώρα σαν να θέλω να κάνω έναν απολογισμό

αυτές οι διακοπές λοιπόν είναι από τις πιο περίεργες της ζωής μου

μια είμαι καλά, μια όχι

και όταν δεν είμαι καλά μου φταίνε όλοι και όλα γύρω μου

θέλω να μαλώνω, να φωνάζω, να πληγώνω

ή είμαι γεμάτη θλίψη και τότε περιφέρομαι και το μόνο που θέλω είναι να είμαι μέσα σ' ένα κουκούλι, να με τυλίγει σιγά σιγά η μεταξωτή κλωστούλα και γω να μισοβλέπω γύρω κρυμμένη απ' όλους, και να με προστατεύει και να με ζεσταίνει

ή να είμαι ξαπλωμένη, όπως χθες, σ' έναν βράχο στις βάθρες της Σαμοθράκης με το δέρμα ακόμα να ριγεί από τα κρύα νερά και να βλέπω μόνο τον ουρανό και τον ήλιο και τα κλαδιά από τα πλατάνια

και να είναι σιωπή

και το νερό που κυλάει

λατρεύω το νερό που κυλάει

με οδηγεί σε δρόμους μυστικούς

στα χωράφια μας, στις σκιές, στον ιδρώτα, στην κούραση, στις πιπεριές, στα μήλα, στα ροδάκινα, στο χνούδι, με τσιμπάει το χνούδι μαμά, το σιχαίνομαι το χνούδι

είναι ωραία όμως όταν σταματάμε όλοι μαζί για να φάμε και να ξεκουραστούμε, πάω να πάρω νερό και έχω μαζί μου τα πιο ζουμερά ροδάκινα, τα ξεφλουδίζω εκεί που τρέχει το νερό μας και τρέχουν τα ζουμιά τους και είναι τα πιο γλυκά ροδάκινα αυτά, μόλις κομμένα απο το δέντρο και σεις φωνάζετε, άντε ακόμα το νερό;

βάζω τα πόδια μου στο νερό και ηρεμώ

προχτές κατέβηκα όλο τον χείμαρρο Φονιά μέσα από το νερό

θεραπεία

είναι ωραία εδώ στη Σαμοθράκη

δε θέλω να γυρίσω πίσω

το όνομά μου

τελικά όσο περνούν τα χρόνια όλο και άλλα πράγματα μου φαίνονται πιο σημαντικά και όλο και άλλα, που παλιότερα τα θεωρούσα σημαντικά, γίνονται αδιάφορα...
τη γιαγιά μου τη λέγανε Κίρα, έτσι έπρεπε να λένε και μένα αλλά ο παπάς που με βάφτισε είπε ότι το όνομα αυτό δεν είναι χριστιανικό και έτσι μου έβαλαν, εκείνη την ώρα στην εκκλησία, το όνομα που θεώρησαν πιο κοντινό: Κυριακή.
Το όνομα αυτό είναι αλήθεια πως ποτέ δε μου άρεσε. Το ένιωθα πάντα σαν ξένο πάνω μου. Άσε εκείνα τα ηλίθια υποκοριστικά με τα οποία κατά καιρούς με φωνάζουν...
Τα τελευταία όμως χρόνια έχω συμφιλιωθεί κάπως μαζί του και ζητώ από τους φίλους μου να το χρησιμοποιούν ολόκληρο, Κυριακή, κι έτσι μου αρέσει καλύτερα. Και μόνο πολύ δικοί μου άνθρωποι με φωνάζουν πότε πότε, μάλλον όταν θέλουν να με πειράξουν, Κίρα. Κι αυτό μου αρέσει ακόμα καλύτερα, έρχομαι κοντά στη γιαγιά μου.
Πέθανε την ημέρα της γιορτής μου πριν 28 χρόνια. Η γιαγιά μου η Κίρα.Τη λάτρευα.

γονιός

τελικά το να είσαι γονιός είναι πολύ δύσκολο πράγμα

μπορεί να ανησυχείς κάθε ώρα και στιγμή για τελείως άσχετα πράγματα

και το καλό είναι ότι συνήθως δεν μπορείς να κάνεις τίποτε για όλα αυτά που ανησυχείς και σε στεναχωρούν

γιατί η ζωή του παιδιού σου είναι ζωή του παιδιού σου πάει και τελείωσε και θα την φτιάξει όπως θέλει αυτό και καλά θα κάνει

και δε μου αρέσει καθόλου να ανησυχώ

και φυσικά θα περάσει από όλα, θα απορρίψει, θα νιώσει την απόρριψη, θα κλάψει, θα πονέσει, θα κάνει άλλους να πονέσουν, θα μου χτυπήσει την πόρτα στα μούτρα, θα γελάσει μ' αυτά που με ανησυχούν, θα νευριάσει μ' αυτά που με ανησυχούν